Wersja 1.0.0-alpha.1najnowsza
Rozdział 1.3
Państwa organizacja, jej pracownicy i to, co pozostaje prywatne
Jak Nexus modeluje organizację i role pełnione przez jej pracowników, kto może dokonywać zakupów i przypisywać instalacje na koncie Adverant oraz gdzie przebiega granica między tym, co widzą administratorzy, a tym, co pozostaje prywatne dla każdej osoby.
Ta strona została przetłumaczona przez AI z angielskiego oryginału. W razie jakichkolwiek niejasności wersją wiążącą jest strona w języku angielskim. Przeczytaj tę stronę po angielsku

Aoife Brennan kieruje działem IT w Harrow Port Authority i jest jednym z dwóch właścicieli tej organizacji w systemie Nexus. Kiedy Harrow po raz pierwszy rozmawiało z Adverant, pytanie ze strony pracowników w ogóle nie dotyczyło funkcji. Było prostsze: czy dział IT będzie mógł czytać nasze wiadomości? Aoife otworzyła własną stronę prywatności w systemie Nexus i odwróciła ekran, aby mogli ją przeczytać. Dwie kolumny. Co administratorzy mogą zobaczyć, a czego nie mogą.
Ta strona jest dobrym miejscem na rozpoczęcie tego rozdziału, ponieważ nadaje ton wszystkiemu, co znajduje się dalej. Nexus daje administratorom realną kontrolę nad tym, kto i co może robić. Nie daje im niemal żadnego wglądu w to, co ludzie faktycznie piszą.
Organizacje i jednostki biznesowe
Wszystko w systemie Nexus należy do organizacji. W jej obrębie funkcjonują ludzie i ich pliki, a także przepływy pracy oraz klucze modeli, i nic nie przedostaje się do innej organizacji, chyba że ktoś celowo skonfiguruje połączenie. Wersja Community mieści jedną organizację na instalację. Wersja Enterprise może mieścić ich kilka, a osoba należąca do więcej niż jednej przełącza się między nimi z poziomu górnej części menu.
Wewnątrz organizacji wersja Enterprise dodaje jednostki biznesowe. Jednostką może być terminal lub region. Może to być również funkcja, taka jak finanse. Harrow posiada po jednej jednostce dla każdego ze swoich dwóch terminali oraz jedną dla centrali. Jednostki mają znaczenie, ponieważ ustawienia przepływają przez nie w dół. Organizacja ustala wartość; jednostka może ją zawęzić dla swoich ludzi, ale nigdy nie może jej poluzować. Ustawienie zablokowane przez organizację pokazuje, kto je zablokował, tuż obok wartości, dzięki czemu nikt nie musi zgadywać, dlaczego nie może go zmienić.
Ta sama zasada obowiązuje poziom wyżej. Państwa licencja określa, z czego organizacja może korzystać, a administrator może to zawęzić, ale nigdy rozszerzyć.
Grupy przecinają granice jednostek. Grupa taka jak „Stanowisko pilotażu” może obejmować osoby z obu terminali oraz centrali i może pochodzić z katalogu firmowego lub zostać utworzona ręcznie w systemie Nexus. Grupy są używane wszędzie tam, gdzie potrzebna jest lista osób: w ustawieniach i regułach udostępniania oraz przy decydowaniu o tym, kto co zatwierdza.
Sześć ról
Każda osoba w organizacji pełni jedną z sześciu ról: Właściciel, Administrator, Członek, Obserwator, Programista lub Administrator rozliczeń. Większość osób w Harrow to członkowie, którzy wykonują swoją codzienną pracę w systemie Nexus. Obserwatorzy mogą czytać to, co do nich trafia, i niczego nie zmieniać. Programiści budują na platformie. Właściciele i administratorzy zarządzają organizacją: widzą jej ludzi i logowania, ustalają reguły drugiego etapu weryfikacji oraz zmieniają jej ustawienia. Widzą także uruchomienia oraz zatwierdzenia, na które te uruchomienia oczekują.
Właściciel posiada każde uprawnienie z racji bycia właścicielem, a administrator nie może zakończyć sesji logowania właściciela. Harrow utrzymuje dwóch właścicieli, co stanowi rozsądne minimum: urlop jednej osoby nie powinien pozostawiać organizacji bez nikogo na szczycie.
Strona Role wymienia każde uprawnienie prostymi słowami, wraz z rolami, które je posiadają, odczytywane z tego samego rejestru, który system sprawdza przy każdym żądaniu. Dzięki temu strona nie może rozminąć się z tym, co oprogramowanie faktycznie egzekwuje. W wersji Community sześć ról jest stałych. Wersja Enterprise dodaje role niestandardowe, budowane z tej samej listy uprawnień, dla organizacji, których nazwy stanowisk nie mieszczą się w sześciu kategoriach.
Członek, który trafi na stronę administratora, nie widzi pustego komunikatu o błędzie. Widzi ją w trybie tylko do odczytu, gdzie każdy wiersz jest wyszarzony z komunikatem „Tylko administratorzy mogą to zmienić”, a strona wymienia nazwiska administratorów i podaje, jak się z nimi skontaktować.
Uprawnienia na koncie Adverant
Istnieje drugi zestaw uprawnień, który ludzie czasami mylą z rolami. Harrow posiada również konto w Adverant. To tam wnioskuje się o licencje i je pobiera oraz tam przypisuje się instalacje. To, kto może działać na tym koncie, jest ustalane indywidualnie dla każdej osoby, niezależnie od czyjejkolwiek roli wewnątrz instalacji. Istnieje pięć uprawnień:
| Uprawnienie | Na co pozwala |
|---|---|
| Zakup | Zmiana planów i liczby stanowisk |
| Pobieranie | Pobieranie obrazów i instalatorów |
| Przypisywanie | Powiązanie instalacji z tym kontem |
| Wyświetlanie faktur | Wyświetlanie faktur i szczegółów płatności |
| Zgłaszanie spraw do wsparcia | Otwieranie i śledzenie zgłoszeń wsparcia |
Cztery z nich zaczynają obowiązywać w momencie ich nadania. Zakup działa inaczej. Dokonanie zakupu wiąże organizację umową, dlatego nadanie komuś uprawnienia do zakupu oczekuje na zatwierdzenie przez drugą osobę, która już je posiada, przy czym osoba ta nie może być tą, która o nie wnioskowała, ani tą, dla której jest ono przeznaczone. Wycofanie osoby kończy jej uprawnienia na koncie, ale każda instalacja, którą przypisała, pozostaje przypisana do organizacji.
Logowanie i dodatkowa weryfikacja
Użytkownicy logują się za pomocą klucza dostępu (passkey) lub poprzez własną usługę logowania ich firmy, a konta Google i GitHub również działają. Wersja Community łączy jedno logowanie firmowe. Wersja Enterprise może wymagać go od wszystkich i utrzymywać listę osób w synchronizacji z katalogiem firmowym, dzięki czemu osoba odchodząca z pracy traci dostęp przy następnej synchronizacji, podczas gdy jej praca pozostaje w jej jednostce. Administrator musi przetestować logowanie firmowe na własnym koncie, zanim będzie można ustawić je jako wymagane, a awaryjne logowanie administratora pozostaje dostępne na wypadek awarii usługi. Każde użycie tego awaryjnego logowania jest rejestrowane.
Drugi etap weryfikacji to dodatkowy krok po pierwszym: klucz dostępu lub sześciocyfrowy kod z aplikacji uwierzytelniającej, z kodami zapasowymi pokazywanymi jednorazowo podczas konfiguracji. Właściciele i administratorzy mogą wymagać drugiego etapu weryfikacji od wszystkich od dziś lub od wybranego dnia. Gdy reguła zaczyna obowiązywać, podczas logowania system prosi użytkowników o jego skonfigurowanie i daje im tydzień karencji; po tym czasie pominięcie go zostaje odrzucone. Strona Drugie etapy weryfikacji wymienia osoby, które nie są gotowe, dzięki czemu nikt nie musi dowiadywać się o tym przy próbie wejścia. Sami administratorzy nigdy nie logują się wyłącznie za pomocą hasła.
Strona Sesje pokazuje logowania każdej osoby wraz z urządzeniem i miejscem każdego z nich. Gdy członek zgłasza zgubienie laptopa, administrator wylogowuje to jedno urządzenie, a telefon zostawia w spokoju. Wylogowanie wszystkich naraz wymaga udziału drugiej osoby.
Co administrator może, a czego nie może zobaczyć
Oto granica, w formie, w jakiej widnieje na stronie prywatności każdego członka.
| Administratorzy mogą zobaczyć | Administratorzy nie mogą zobaczyć |
|---|---|
| Państwa imię i nazwisko, rolę i jednostkę oraz czas ostatniego logowania | Tego, co piszą Państwo w wiadomościach lub wiadomościach bezpośrednich |
| Gdzie są Państwo zalogowani, według urządzenia i miejsca | Tego, co znajduje się w Państwa plikach lub notatnikach |
| Ile mają Państwo wiadomości, plików i notatników | Tego, co znajduje się w Państwa poczcie |
| Zadania, które Państwo uruchomili, oraz ich stan | Tego, co asystent pamięta na Państwa temat |
| Państwa udział w wydatkach na sztuczną inteligencję (AI) | Tego, o co pytają Państwo asystenta, oraz Państwa wersji roboczych |
Krótka wersja to: nazwy, liczby i stany, nigdy treść. Ta sama zasada przenika każdą stronę administratora. Uruchomienie pokazuje, co zostało uruchomione i kto to rozpoczął. Pokazuje również stan i wydatki, ale nigdy to, co weszło na wejściu lub wyszło na wyjściu. Katalog notatników wymienia każdy notatnik według jego właściciela i rozmiaru. Strony pamięci pokazują, ile faktów asystent przechowuje o każdej osobie (najwyżej 40), nigdy same fakty.
Kiedy administrator naprawdę musi zobaczyć to, co widzi członek, aby pomóc w rozwiązaniu problemu, istnieje sposób, który pozostawia ślad. Opcja „Zobacz to tak, jak oni” otwiera widok konsoli tylko do odczytu w takiej postaci, w jakiej widzi go dana osoba. Trwa to 30 minut i wymaga najpierw drugiego etapu weryfikacji oraz podania pisemnego powodu. Członek zostaje o tym powiadomiony, przez cały czas u góry ekranu wyświetla się baner, a jego prywatne elementy pozostają ukryte. W przypadku częstszego pytania – dlaczego Tomás nie może tego otworzyć – strona Wyjaśnij dostęp przechodzi przez łańcuch uprawnień krok po kroku i wskazuje ten, który go blokuje.
Sprawy osobiste pozostają prywatne, nawet wewnątrz organizacji
Niektóre rzeczy należą do osoby, a nie do organizacji, która ją zatrudnia. Jej skrzynka pocztowa i notatniki należą do niej, podobnie jak wiadomości bezpośrednie oraz wszystko, co asystent o niej pamięta. Nexus zachowuje prywatność tych elementów nawet przed własnymi administratorami organizacji.
Nie jest to kwestia ukrytego elementu menu. Jeśli administrator spróbuje otworzyć skrzynkę pocztową współpracownika, Nexus odmawia, zwracając kod PRIVATE_TO_ITS_OWNER, i zamiast tego wskazuje właściwą ścieżkę dla sprawy prawnej. Prywatne elementy są szyfrowane kluczem osobistym należącym do tej osoby, a usunięcie tego klucza sprawia, że te prywatne elementy stają się nieczytelne wszędzie, wliczając w to kopie zapasowe.
Dostęp awaryjny istnieje, ponieważ zdarzają się sytuacje awaryjne. Administrator może otworzyć czyjąś pamięć w sytuacji kryzysowej, podając powód, ale każdy administrator ma miękki limit 10 takich użyć na kwartał i twardy limit 25, po przekroczeniu którego Nexus odmawia dostępu. Każde użycie jest rejestrowane, a dana osoba jest powiadamiana następnego dnia wraz z podaniem powodu. Na swojej stronie prywatności członkowie mogą zobaczyć, co administratorzy mogą, a czego nie mogą o nich zobaczyć, a także każdy przypadek, gdy ktoś tam zaglądał.
Dla pracowników Harrow efekt był dokładnie taki, na jaki liczyła Aoife. Ludzie używają asystenta do prawdziwej pracy, ponieważ wiedzą, że nikt nie czyta im przez ramię. Rozdział 1.5, Zaufanie i zgodność z przepisami, omawia drugą stronę tego samego medalu: rejestr dowodzący, kto co zrobił, przeznaczony dla audytora, który go potrzebuje.


