Zaloguj sięUmów spotkanie

Rozdział 2.16

Bezpieczeństwo i sieć

Jaki ruch przychodzący i wychodzący przepuszcza instalacja, jak jej usługi uwierzytelniają się nawzajem oraz jakie mechanizmy kontrolne operator ustawia lub dziedziczy na potrzeby logowania i bazy danych.

Ta strona została przetłumaczona przez AI z angielskiego oryginału. W razie jakichkolwiek niejasności wersją wiążącą jest strona w języku angielskim. Przeczytaj tę stronę po angielsku

Czas czytania: 17 min

Podczas przeglądu bezpieczeństwa w Harrow Port Authority na początek zadano Tomásowi Reilly'emu jedno pytanie: co opuszcza klaster? Jego odpowiedź zmieściła się na jednej stronie. Nic w przestrzeni nazw nexus nie łączy się z niczym poza nią, z wyjątkiem zapytań Domain Name System (DNS), interfejsu programowania aplikacji (API) Kubernetes dla kilku obciążeń oraz zakresów adresów, które Harrow wymienia w swoim pliku wartości. Nie ma żadnej telemetrii ani połączeń zwrotnych do producenta (call home). Przegląd przeszedł następnie do logowania i bazy danych, co z grubsza odpowiada kolejności w tym rozdziale.

Zasady sieciowe

Zasady sieciowe są domyślnie włączone (networkPolicy.enabled: true), a chart zaczyna od zasady blokującej wszystko (deny-all) i przywraca tylko to, czego potrzebuje Nexus:

Zasada Na co pozwala
nexus-default-deny Nic. Obejmuje każdy pod w przestrzeni nazw, w obu kierunkach.
nexus-in-namespace Pody Nexus komunikujące się ze sobą oraz zapytania DNS do kube-dns w kube-system na porcie 53.
nexus-token-review Weryfikatory tokenów (nexus-probitas i nexus-orchestrator) oraz zadanie (Job) pieczy nad kluczami łączące się z serwerem API Kubernetes na porcie 6443 lub 443. Żaden inny pod nie ma zamontowanego tokenu API.
nexus-ingress-controller Przestrzeń nazw kontrolera ingress łącząca się z trzema usługami publicznymi i z niczym innym.
nexus-operator-egress Pody łączące się z zakresami adresów w networkPolicy.externalEgressCIDRs. Renderowane tylko wtedy, gdy ta lista nie jest pusta.

Dwa serwery OpenBao znajdują się za własną zasadą. Są oznaczone etykietą jako część magazynu kluczy, a nie jako część systemu Nexus, więc zasada obowiązująca wewnątrz przestrzeni nazw ich nie obejmuje. Tylko usługa nexus-keys i jej zadania (w tym zadanie pieczy nad kluczami) mogą się z nimi komunikować, a tylko magazyn kluczy może komunikować się z procesem odpieczętowania (unsealer).

Trzy wartości kształtują te zasady:

# harrow-values.yaml (Helm values): network policy
networkPolicy:
  enabled: true
  ingressNamespace: ingress-nginx
  apiServerCIDRs:
    - 10.40.0.10/32
  externalEgressCIDRs:
    - 10.40.30.25/32
    - 10.40.20.0/24

ingressNamespace to przestrzeń nazw kontrolera ingress znajdującego się przed trzema publicznymi hostami. Wartość domyślna, kube-system, pasuje do dystrybucji k3s, która umieszcza tam kontroler Traefik. Harrow uruchamia własny kontroler w ingress-nginx.

apiServerCIDRs to adresy serwera API Kubernetes jako zakresy /32 Classless Inter-Domain Routing (CIDR). Jeśli pozostaną puste, chart odczytuje je z obiektu Endpoints kubernetes podczas instalacji. Polecenie helm template nie ma klastra, z którego mogłoby je odczytać, więc trzeba mu je podać – w przeciwnym razie zatrzyma się z komunikatem „networkPolicy.apiServerCIDRs is empty and the kubernetes Endpoints could not be read”.

externalEgressCIDRs wymienia wszystko poza przestrzenią nazw, co Nexus musi wywoływać. Pusta wartość oznacza nic. Harrow wymienia swój przekaźnik pocztowy (mail relay) oraz podsieć swoich serwerów modeli. Jeśli podłączają Państwo hostowanego dostawcę modeli, firmową usługę logowania spoza klastra lub źródło danych, ich zakresy również powinny się tu znaleźć. Pominięcie któregoś z nich to najczęstszy powód, dla którego klucz działający na laptopie zawodzi w instalacji: wywołanie nigdy nie opuszcza klastra.

Duży zaokrąglony prostokąt oznaczony etykietą „namespace nexus (default deny)”. Wewnątrz niego skupisko małych prostokątów: „console”, „nexus-auth”, „gateway”, „other Nexus services” połączonych dwukierunkowymi strzałkami z etykietą „in-namespace”. W jednym z rogów wewnątrz oddzielnie obrysowany prostokąt „key store: openbao, openbao-unsealer”, do którego prowadzą strzałki wyłącznie z „nexus-keys” oraz „custody Job”. Na zewnątrz dużego prostokąta: po lewej stronie „ingress controller namespace” ze strzałkami prowadzącymi wyłącznie do trzech usług publicznych; na górze „kube-dns (port 53)”; w prawym górnym rogu „Kubernetes API server (apiServerCIDRs)”, do którego prowadzą strzałki wyłącznie z weryfikatorów tokenów; po prawej stronie „externalEgressCIDRs: mail relay, model servers”, do którego prowadzą strzałki z podów Nexus. Każda inna strzałka wychodząca na zewnątrz jest przekreślona i oznaczona etykietą „refused”.
Co zasady sieciowe wpuszczają do przestrzeni nazw nexus i wypuszczają z niej.

Wewnątrz produktu strona Dokąd mogą wychodzić wywołania wymienia każde miejsce na zewnątrz, z którym może łączyć się Nexus, powód jego obecności oraz osobę, która je dodała. Wszystko inne jest odrzucane z kodem wskazującym odpowiednią regułę. Na stronie odrzucenie ma postać EGRESS_DENIED. Rezydencja danych działa w ten sam sposób o poziom wyżej: w edycji Enterprise strona Gdzie znajdują się dane ustawia region dla każdego rodzaju danych, a organizacja może zablokować swój ruch związany ze sztuczną inteligencją (AI), ograniczając go do dostawców z UE, tak aby router odrzucał wszystko inne (zob. rozdział 2.14, Dostawcy i modele AI). Aplikacja, która próbuje połączyć się z adresem nigdy niezadeklarowanym w jej manifeście, zostaje zatrzymana na brzegu sieci z kodem EGRESS_NOT_DECLARED.

Dokąd mogą wychodzić wywołania
Dokąd mogą wychodzić wywołania
Dokąd mogą wychodzić wywołania. Każde dozwolone miejsce docelowe informuje, kto je dodał i dlaczego; wszystko inne jest odrzucane, a dzisiejsze odrzucenia są wymienione wraz z regułą, która je zatrzymała.

Tożsamość usług z lokalnego urzędu certyfikacji

Nexus działa bez siatki usług (service mesh). Chart posiada wartość istio.enabled, która domyślnie jest ustawiona na false, i nie ma powodu, aby ją włączać. Zamiast tego usługi potwierdzają sobie nawzajem swoją tożsamość za pomocą obustronnego TLS (mTLS): protokołu Transport Layer Security (TLS), w którym obie strony przedstawiają certyfikat. Certyfikaty pochodzą z lokalnego urzędu certyfikacji (CA), który chart tworzy za pośrednictwem narzędzia cert-manager v1.21.3, i nie trzeba instalować niczego więcej.

Łańcuch jest krótki. Samopodpisany wystawca, nexus-selfsigned, podpisuje certyfikat CA nexus-local-ca – klucz ECDSA (Elliptic Curve Digital Signature Algorithm) P-256 ważny przez dziesięć lat. Narzędzie cert-manager odnawia go na 30 dni przed wygaśnięciem. Drugi wystawca o tej samej nazwie podpisuje na jego podstawie wszystko inne.

Każda usługa wywołująca usługę, która wymaga obustronnego TLS, otrzymuje własny certyfikat klienta w obiekcie Secret nazwanym na cześć jej konta usługi (<service-account>-client-tls). Certyfikat zawiera tożsamość SPIFFE usługi jako swoją nazwę URI:

spiffe://cluster.local/ns/<namespace>/sa/<service-account>

Wywoływana usługa sprawdza ten certyfikat względem lokalnego urzędu CA i odczytuje z niego tożsamość wywołującego. Każde obciążenie ufa urzędowi CA poprzez plik ca.crt w obiekcie Secret własnego certyfikatu. Żaden pod nie montuje klucza prywatnego CA i żaden obiekt ConfigMap nie przechowuje certyfikatu CA. Usługa nexus-probitas sama obsługuje protokół TLS z nexus-probitas-tls – 90-dniowego certyfikatu odnawianego na 15 dni przed wygaśnięciem.

Publiczny brzeg sieci jest oddzielny i decyduje o nim wartość tls.mode:

  • existing: utworzony przez Państwa obiekt Secret dla TLS, nazwany w tls.existingSecret.
  • cert-manager: certyfikaty z prowadzonego przez Państwa obiektu ClusterIssuer, nazwanego w tls.clusterIssuer.
  • none: szyfrowanie TLS kończy się przed kontrolerem ingress, na Państwa własnym load balancerze. Przeglądarka nadal musi łączyć się z konsolą przez HTTPS (zob. rozdział 2.17, Rozwiązywanie problemów).

Sama sesja logowania zależy od protokołu HTTPS. Konsola akceptuje logowanie wyłącznie z własnego źródła (origin), https://<hosts.console>, przechowuje sesję w pliku cookie __Host- oznaczonym jako Secure, a klucz dostępu (passkey) pierwszego administratora wymaga strony z ważnym certyfikatem. Przeglądarka korzystająca ze zwykłego protokołu HTTP lub znajdująca się za ostrzeżeniem o certyfikacie w ogóle nie może się zalogować.

Wewnątrzklastrowa warstwa danych komunikuje się z usługami domyślnie bez protokołu TLS (dataTier.postgres.sslmode: disable), ponieważ ruch ten pozostaje wewnątrz przestrzeni nazw pod kontrolą powyższych zasad. Zewnętrzna baza Postgres używa wartości verify-full lub verify-ca, z certyfikatem CA serwera w obiekcie Secret magazynu, jak opisano w rozdziale 2.11, Warianty: zewnętrzne magazyny danych, TLS i ingress.

Telemetria jest wyłączona

Żadna telemetria nie opuszcza instalacji. Wartość telemetry.enabled może być ustawiona wyłącznie na false: schemat chartu odrzuca każdą inną wartość. Własne raportowanie warstwy danych jest również wyłączone, więc Neo4j nie wysyła raportów o użyciu, a Qdrant nie wysyła telemetrii.

Kontrola rejestracji

Usługa nexus-auth posiada dwa mechanizmy kontrolne do weryfikacji osób rejestrujących się i oba są wyłączone w każdej instalacji.

Mechanizm kontrolny CAPTCHA sprawdza każdą rejestrację za pomocą hostowanej usługi w internecie. Instalacja podczas rejestracji nigdy nie zależy od internetu, więc chart go wyłącza. Weryfikacja sieciowa wymaga dwóch baz danych GeoLite2 do oceny, skąd pochodzi rejestracja. Są to licencjonowane pliki do pobrania, których nie ma ani w obrazie nexus-auth, ani nie są montowane przez chart, i nie ma wartości pozwalającej włączyć tę weryfikację. To, z czego Państwo rezygnują, to odsiewanie rejestracji pochodzących z sieci centrów danych i firm hostingowych.

W zamian otrzymują Państwo mechanizm zatwierdzania. Rejestracja nieznanej osoby jest wstrzymywana do czasu zatwierdzenia przez administratora, a do tego momentu osoba ta otrzymuje odpowiedź 403 SIGNUP_REQUIRES_APPROVAL. Żaden z przełączników tego nie zmienia.

Limity zapytań i czas życia tokenów

# harrow-values.yaml (Helm values): sign-in service
auth:
  rateLimitPerMinute: 5000
  accessTokenTTL: 15m
  refreshTokenTTL: 12h
proxy:
  trustedCIDRs: "10.244.0.0/16"

auth.rateLimitPerMinute to maksymalna liczba żądań, jaką jedna zalogowana osoba może skierować do usługi nexus-auth w ciągu minuty, zanim ta odpowie kodem 429. Każda osoba otrzymuje ten sam limit, a własny podmiot usługi (service principal) platformy nie jest do niego wliczany. Wartość domyślna 5000 to około 83 żądań na sekundę z jednego konta, co w zupełności wystarcza dla ludzi i skryptów. Można ją obniżyć, aby zaostrzyć rygor, lub podnieść w przypadku intensywnej automatyzacji. Jest to liczba całkowita równa 1 lub większa. Ochrona przed atakami siłowymi (brute-force) podczas logowania (blokada konta i limity prób drugiego składnika uwierzytelniania) jest oddzielnym mechanizmem i nie ustawia się jej tutaj.

Wywołujący, który przekroczy limit, otrzymuje odpowiedź RATE_LIMITED z nagłówkiem Retry-After, a treść odpowiedzi zawiera informację o limicie i czasie oczekiwania. W edycji Enterprise administratorzy ustawiają dokładniejsze limity na stronie Ustawienia, Limity częstotliwości: liczbę żądań na minutę oraz liczbę jednoczesnych zadań dla każdego klucza skryptu lub aplikacji oraz dla każdej jednostki. Wywołujący, który przekroczy swój limit, jest proszony o zaczekanie i nigdy nie zostaje odcięty. Wycofany limit powraca do limitu jednostki, a następnie do wartości domyślnej.

Limity częstotliwości
Limity częstotliwości
Limity częstotliwości na klucz i jednostkę. Jeden ze skryptów ponawia próby zbyt szybko i jest spowalniany; strona pokazuje odpowiedź 429, którą widzi skrypt, i pozwala administratorowi podnieść jego limit wraz z podaniem powodu.

auth.accessTokenTTL oraz auth.refreshTokenTTL określają czas życia tokenu dostępu (access token) i tokenu odświeżania (refresh token). Czas życia tokenu dostępu należy utrzymywać na poziomie jednej godziny lub krótszym. Wtyczki zbudowane za pomocą pakietu Plugin SDK – zestawu narzędzi programistycznych dla rozszerzeń systemu Nexus – odrzucają token sesji, który żyje dłużej niż godzinę, zwracając błąd JWT_LIFETIME_EXCEEDED.

proxy.trustedCIDRs wskazuje przeskoki (hops) serwerów proxy, których nagłówkowi X-Forwarded-For usługa nexus-auth ufa. Wartość domyślna, 10.42.0.0/16, to sieć podów k3s, w której działa kontroler Traefik. W innej dystrybucji należy ustawić ją na sieć podów Państwa kontrolera ingress. Jeśli wartość jest błędna, usługa nexus-auth widzi każde żądanie jako pochodzące z kontrolera ingress, przez co poniższe reguły adresowe widziałyby tylko ten adres. Inny nagłówek X-Forwarded-For pochodzący z niezaufanego przeskoku nigdy nie otwiera nowego okna limitu częstotliwości.

Logowanie firmowe

Użytkownicy logują się za pomocą klucza dostępu (passkey) albo przez Google lub GitHub, a czwartym sposobem jest logowanie firmowe. Administrator nigdy nie loguje się wyłącznie za pomocą hasła: drugim etapem weryfikacji jest klucz dostępu.

Edycja Community obejmuje jedno logowanie firmowe przez OpenID Connect (OIDC), z własnym ekranem konfiguracji i wynikiem testu. Edycja Enterprise dodaje protokół Security Assertion Markup Language (SAML), wymuszanie logowania dla wszystkich oraz synchronizację katalogów za pośrednictwem standardu System for Cross-domain Identity Management (SCIM).

Logowanie firmowe może stać się wymagane dopiero wtedy, gdy administrator wykona po kolei cztery czynności: podłączy usługę logowania, potwierdzi domenę, zaloguje się przez nią na własne konto i wskaże jedno konto awaryjne. Do tego czasu przycisk Wymagaj pozostaje nieaktywny, a strona informuje, których kroków brakuje, za pomocą kodu COMPANY_SIGNIN_STEPS_MISSING. Zmiana usługi logowania powoduje wyczyszczenie testu, więc nową usługę trzeba przetestować ponownie.

Logowanie firmowe
Logowanie firmowe
Logowanie firmowe może stać się wymagane dopiero po tym, jak administrator przetestuje je na własnym koncie i wskaże konto awaryjne. Każdy krok musi zostać wykonany, zanim otworzy się ostatni.

Gdy firmowa usługa logowania przestaje odpowiadać, strona logowania wyświetla komunikat IDP_UNREACHABLE (503). Osoby już zalogowane pozostają zalogowane. Administratorzy mogą skorzystać z awaryjnego logowania administratora, które wymaga zapieczętowanego kodu przechowywanego w sejfie oraz klucza dostępu administratora. Każde użycie jest zapisywane w dzienniku audytu wraz z informacją o tym, kto go użył i skąd, jest natychmiast ogłaszane każdemu administratorowi i wygasa po 4 godzinach lub w momencie powrotu działania logowania firmowego.

Wszyscy w organizacji logują się do tej samej konsoli i wykonują tam swoją codzienną pracę; właściciele i administratorzy widzą również strony administracyjne. Członek organizacji, który otworzy jedną z tych stron, zobaczy stronę Brak uprawnień administratora z wyszarzonymi wierszami oraz nazwiskami osób, które mogą je zmieniać (NOT_AN_ADMINISTRATOR).

Podejrzane logowania i reguły adresowe

W edycji Enterprise strona Podejrzane logowania wymienia logowania za pomocą hasła, które wyglądały na nowe lub nietypowe: nowe miejsce lub urządzenie albo błędne hasła wprowadzone wcześniej tego samego dnia. W przypadku każdego z nich informuje, co zrobił Nexus – czy poprosił o drugą weryfikację, czy zablokował logowanie. Ktoś odpowiada w każdym wierszu, wybierając opcję To nie oni, co kończy sesje logowania danej osoby, lub To byli oni.

Strona Dozwolone i zablokowane adresy zawiera dwie listy. Dozwolone zakresy to jedyne miejsca, z których mogą logować się właściciele i administratorzy; jeśli nie podano żadnych, mogą logować się z dowolnego miejsca. Nie dotyczy to zwykłych członków organizacji. Zablokowane adresy to miejsca, z których nikt nie może się zalogować. Każdy wpis rejestruje, kto go dodał i kiedy blokada wygasa. Każda zmiana jest najpierw testowana względem Państwa własnego bieżącego adresu, a zmiana, która odcięłaby Państwu dostęp, zostaje odrzucona bez zapisywania czegokolwiek. Zawężenie zakresu natychmiast kończy sesje logowania administratorów, których ten zakres już nie wpuszcza.

Dozwolone i zablokowane adresy
Dozwolone i zablokowane adresy
Reguły adresowe. Panel na górze informuje, jak reguły traktują własny adres administratorki, dzięki czemu zmiana, która odcięłaby jej dostęp, zostaje odrzucona przed zapisaniem.

Klucze i certyfikaty

Dane każdej organizacji są zablokowane jej własnym kluczem, przechowywanym przez wybranego przez Państwa powiernika: sprzętowy moduł bezpieczeństwa (HSM) lub oprogramowanie. Strona Klucze pokazuje wersje klucza organizacji oraz termin kolejnej rotacji. Wersja pozostaje możliwa do odczytania po tym, jak przestanie być bieżąca, dopóki nic nie jest już pod nią zaszyfrowane. Same klucze nigdy nie są pokazywane – widoczne są jedynie ich odciski palców (fingerprints).

Zniszczenie klucza to sposób, w jaki Nexus usuwa dane. Na stronie Klucze i usuwanie danych opcja Usuń niszczy klucz jednej osoby lub całej organizacji, co sprawia, że wszystko, co zostało nim zablokowane, staje się wszędzie nieczytelne, włącznie z kopiami zapasowymi. Operacji tej nie można cofnąć, dlatego wymaga ona podania pisemnego powodu oraz udziału drugiej osoby. Pozostawia potwierdzenie, które rejestruje, co zostało usunięte i przez kogo, ale nigdy samą treść.

Strona Klucze bliskie wygaśnięcia wymienia tokeny dostawców i certyfikaty, których ważność wkrótce się kończy, informuje, kto i kiedy jest ostrzegany oraz co przestanie działać w przypadku wygaśnięcia jednego z nich. Trwająca praca nie zostaje zatrzymana, a router AI przełącza się awaryjnie na inny klucz.

Zatwierdzanie na cztery oczy

W edycji Enterprise zasady mogą wstrzymywać wrażliwe zmiany, wymagając udziału drugiej osoby. Strona Zatwierdzenia na cztery oczy wymienia każdy oczekujący wniosek wraz z informacją o tym, kto o niego poprosił, dlaczego, ilu zatwierdzeń potrzebuje i kiedy wygasa. Nikt nie może zatwierdzić własnego wniosku (TRUST_APPROVAL_SELF_APPROVAL), a wniosek, w sprawie którego podjęto już decyzję, odpowiada kodem APPROVAL_ALREADY_DECIDED. Odrzucenie wniosku wymaga podania powodu. Wniosek, w sprawie którego nikt nie podejmie decyzji na czas, wygasa i nic się nie zmienia. To, które zmiany tutaj oczekują, zależy od zasad wymagających udziału drugiej osoby: przywracanie kopii zapasowej i dodawanie stanowisk (seats) to dwa przykłady opisane w innych miejscach tego podręcznika.

Zatwierdzenia na cztery oczy
Zatwierdzanie na cztery oczy
Zmiany oczekujące na drugą osobę. Każdy wniosek pokazuje, kto o niego poprosił i kiedy wygasa, a osoba wnioskująca nie widzi przycisku Zatwierdź przy własnym wniosku.

Podgląd widoku innego użytkownika

Wsparcie wewnątrz organizacji oznacza czasem konieczność zobaczenia strony tak, jak widzi ją współpracownik. W edycji Enterprise funkcja Zobacz to ich oczami daje administratorowi widok konsoli tylko do odczytu w takiej postaci, w jakiej widzi ją dany członek organizacji, na 30 minut, po przejściu drugiej weryfikacji i podaniu pisemnego powodu. Członek organizacji zostaje o tym poinformowany. Jego prywatne elementy (poczta, notatniki, wiadomości bezpośrednie oraz to, co pamięta dla niego asystent) nigdy nie są pokazywane, przez cały czas na górze ekranu widnieje baner, a wszystko jest rejestrowane w dzienniku audytu.

Duże zmiany mają własny moment zatrzymania. Zanim zmiana o szerokich skutkach zostanie zapisana, nakładka Zanim nastąpi ta zmiana wymienia to, co przestanie działać, co wymaga uwagi, a na co zmiana nie ma wpływu. Zmiana nie jest blokowana. Staje się jednak na tyle wymagająca, by skłonić do namysłu, a w edycji Enterprise wrażliwa zmiana oczekuje również na drugą osobę.

Retencja i strumieniowanie dzienników audytu

Dziennik audytu rejestruje, kto co zrobił, od najnowszych wpisów, z możliwością filtrowania i eksportowania. Edycja Community przechowuje dane przez 30 dni i eksportuje plik arkusza kalkulacyjnego. Edycja Enterprise przechowuje je tak długo, jak określają Państwa zasady retencji na stronie Przechowywanie i usuwanie w sekcji Ustawienia, oraz przesyła je strumieniowo do Państwa systemu monitorowania bezpieczeństwa. Odrzucenia również są rejestrowane, więc osoba, której odmówiono dostępu, pozostawia wpis w wierszu dokładnie tak samo, jak osoba, której operacja się powiodła. Stojące za tym rekordy ładu korporacyjnego (governance) są łączone w łańcuch dla każdej organizacji z osobna, dzięki czemu każda organizacja może sprawdzić własny wycinek danych bez wglądu w dane kogokolwiek innego.

Role w bazie danych

Nexus nigdy nie uruchamia swoich usług jako superużytkownik bazy danych. Mechanizm zaczepienia rozruchu (bootstrap hook), który jako jedyny element przechowuje uprawnienia superużytkownika klastra poza jednorazowym krokiem aprowizacji warstwy backend for frontend (BFF) konsoli, tworzy następujące role:

Rola Czym to jest
nexus_migrator LOGIN NOSUPERUSER NOBYPASSRLS CREATEROLE. Jest właścicielem bazy danych nexus oraz każdego obiektu tworzonego przez migracje, a także tworzy role wskazane w migracjach.
nexus_runtime Grupa, która nie może się logować. Nadaje uprawnienia do połączenia i korzystania ze schematu, ale żadnych praw do tabel.
nexus_auth, nexus_gateway, nexus_graphrag, nexus_skills Własny login każdej usługi: NOSUPERUSER NOBYPASSRLS, członek grupy nexus_runtime, któremu własne migracje nadają uprawnienia wyłącznie do jego własnych tabel i do niczego więcej.
nexus_ledger_reader Odczytuje jedną tabelę – księgę wydań (release ledger) – na potrzeby kontenerów inicjujących wait-for-schema. Brak jakichkolwiek innych uprawnień.

Ponieważ żadna rola usługi nie jest właścicielem swoich tabel i żadna nie może ominąć zabezpieczeń na poziomie wiersza (row-level security, RLS), każda zasada RLS ma zastosowanie do każdego połączenia usługi. Zabezpieczenia na poziomie wiersza są wymuszone w tabelach usługi nexus-auth, więc nawet ich właściciel musi im podlegać. Jeśli rola o nazwie nexus już istnieje na Państwa serwerze z atrybutem SUPERUSER lub BYPASSRLS, proces rozruchu odmawia kontynuacji, zwracając komunikat: „role nexus exists with SUPERUSER or BYPASSRLS on this server; nexus_migrator will not be made a member of it. Nothing more was done.” Należy usunąć ten atrybut lub użyć innego serwera.