Zaloguj sięUmów spotkanie

Rozdział 2.19

Reguły dziedziczone przez każde rozszerzenie

Izolacja w trzech osiach, obliczenia przez UNO, sztuczna inteligencja (AI) przez router, klucze należące do organizacji oraz weryfikacja licencji. Co każda reguła oznacza dla Twojego kodu, która bramka ją egzekwuje i dlaczego ją dziedziczysz, zamiast pisać samodzielnie.

Ta strona została przetłumaczona przez AI z angielskiego oryginału. W razie jakichkolwiek niejasności wersją wiążącą jest strona w języku angielskim. Przeczytaj tę stronę po angielsku

Czas czytania: 15 min

Pierwsza odmowa, jaką kiedykolwiek wysłała moja wtyczka do przeglądu anomalii, trafiła do mnie. Napisałem klienta testowego, który wysyłał nowy przegląd z identyfikatorem organizacji w treści żądania – z przyzwyczajenia wyniesionego z innej platformy – a wtyczka odpowiedziała, zanim w ogóle uruchomił się mój program obsługi:

{
  "error": true,
  "code": "TENANT_NOT_A_PARAMETER",
  "message": "The request body names the organisation. Tenancy comes from the token.",
  "resolved": ["tenant", "owner"],
  "missing": [],
  "troubleshooting": ["Remove organizationId from the body. The organisation is read from your sign-in."]
}

Nie napisałem tego sprawdzenia. Pochodziło ze strażnika zakresu, którego szablon SDK (zestawu narzędzi programistycznych) wpina w każdą trasę /api, i uruchamia się on nawet wtedy, gdy identyfikator w treści żądania należy do samego wywołującego. Taki jest wzorzec dla całego tego rozdziału: niewielka liczba reguł, z których każda jest egzekwowana przez dziedziczony mechanizm i każda ma bramkę, która przerywa kompilację, jeśli kod spróbuje ją obejść. W systemie Nexus wtyczka dziedziczy izolację z platformy, a bramki ją kontrolują.

Istnieje pięć reguł, a kolejne sekcje omawiają je po kolei: izolacja na trzech osiach; obliczenia wykonywane wyłącznie przez dyspozytora UNO; AI (sztuczna inteligencja) przechodząca wyłącznie przez AI Provider Router; klucze modeli należące do organizacji; oraz licencjonowane funkcje sprawdzane względem licencji. Każdy manifest powtarza również trzy z nich w jednym bloku zdań.

Reguła 1: izolacja w trzech osiach, począwszy od uwierzytelnionego żądania

Każdy odczyt i zapis w rozszerzeniu ma określony zakres na trzech osiach, podobnie jak każde wywołanie narzędzia i zlecenie umiejętności.

Oś Kolumna Odpowiada na pytanie Jak twarda jest granica
Dzierżawca (Tenant) organization_id Która organizacja Twarda granica, przekraczana tylko na podstawie zarejestrowanego uprawnienia tylko do odczytu
Właściciel (Owner) owner_user_id Która osoba w organizacji Prywatne nawet wewnątrz jednej organizacji, dla wszystkiego, co osobiste
Jednostka (Unit) business_unit_id Która część organizacji Opcjonalne odgrodzenie wewnątrz dzierżawcy

Oś właściciela to ta, przy której nowicjusze się mylą. Skrzynka pocztowa jest osobista, podobnie jak zapisany widok czy wykres utworzony na podstawie danych jednej osoby. Dwóch członków tej samej organizacji, w tej samej jednostce i z tą samą rolą, nie widzi nawzajem swoich wierszy o zakresie ograniczonym do właściciela. W przypadku artefaktu organizacji, na przykład zatwierdzenia lub rekordu sprawy, właściciel oznacza pochodzenie: rejestruje, kto wykonał działanie, a odczyty są ograniczone do dzierżawcy, dzięki czemu ścieżka audytu pozostaje widoczna dla osób, które jej potrzebują. Dla każdej tabeli decydują Państwo, który to rodzaj, a warstwa repozytorium to koduje – nigdy nie robi się tego jako wyjątku w trasie.

Osie pochodzą z uwierzytelnionego żądania i z żadnego innego miejsca. Nie może ich dostarczyć zmienna środowiskowa, parametr zapytania, segment ścieżki, nagłówek klienta ani stała kompilacji. SDK utrudnia napisanie błędnego kodu: resolveScope(identity, options) w ogóle nie ma parametru organizacji. Organizacja znajduje się wewnątrz identity, a wygenerować go może tylko zweryfikowany token. Nie ma przez co przekazać identyfikatora.

Dlatego treść żądania wskazująca dzierżawcę jest odrzucana, a nie ignorowana. Strażnik odrzuca każdą z pięciu nazw pól: orgId, organizationId, organization_id, tenant oraz tenantId. Cicho zignorowane pole uczy wywołującego, że to pole działa. Pierwszy wywołujący je testuje i widzi własne dane; drugi wysyła identyfikator innej organizacji. Odrzucenie już przy pierwszym żądaniu określa kontrakt, zanim ktokolwiek oprze swoją pracę na niewłaściwym. Ta sama reguła obowiązuje dla inputParams zlecenia: dane wejściowe umiejętności zawierające identyfikator organizacji są odrzucane przy zleceniu.

Oś jednostki jest albo zadeklarowana i egzekwowana, albo nieużywana. Trasa deklarująca needsUnit: true odrzuca żądanie, gdy poświadczenie nie określa jednostki, wskazując unit w missing[]. Nie należy tworzyć sztucznej jednostki z subdomeny ani nagłówka, ani ustawiać wartości domyślnej. Zmyślona jednostka odgradza dane inaczej niż rzeczywiste jednostki organizacji i łączy wiersze, których łączyć nie powinna.

Powierzchnia, która nie potrafi wyrazić predykatu, odmawia wykonania

Jeśli trasa nie potrafi określić, do którego dzierżawcy i właściciela należy wiersz, ani do której jednostki, gdy jej potrzebuje, odrzuca żądanie. Nie ma awaryjnego odczytu obejmującego całą organizację ani wartości zastępczej. Wartość zastępcza to najgorsza opcja, ponieważ jest wartością, a wartości pasują do wierszy: router narzędzi, który domyślnie ustawiał zarówno dzierżawcę, jak i użytkownika na ciąg znaków 'unknown', udostępniał dane całej organizacji każdemu, kto go wywołał. Na granicy dzierżawcy ?? 'unknown' jest błędem.

Odmowa ma ten sam kształt w każdym miejscu na platformie i zawiera dość informacji, aby klient mógł wyświetlić sposób naprawy:

{
  "error": true,
  "code": "SCOPE_PREDICATE_MISSING",
  "message": "Request cannot be scoped to a tenant from the presented credential.",
  "resolved": ["tenant", "owner"],
  "missing": ["unit"],
  "troubleshooting": [
    "The credential resolved tenant+owner; this route additionally requires a business unit.",
    "Select a business unit in the client and retry — re-authentication will not change this outcome."
  ]
}

error ma zawsze wartość true. code pochodzi z katalogu kodów platformy. resolved[] wymienia osie, które udało się wyprowadzić, a missing[] te, których trasa potrzebowała, ale nie mogła uzyskać. troubleshooting[] informuje, co faktycznie rozwiąże problem. Samo „forbidden” nikogo niczego nie uczy.

Należy rozróżniać kody 401 i 403, ponieważ klienci reagują na nie inaczej.

Status Znaczenie Co robi klient
401 Nie uwierzytelniono Loguje się ponownie
403 Uwierzytelniono, ale nie można określić zakresu żądania lub wywołującemu brakuje uprawnienia Przestaje ponawiać próby i zmienia żądanie

Odmowa zakresu zwrócona jako 401 wprowadza klienta w pętlę logowania, której żadne logowanie nie może zakończyć: klient odrzuca sesję i loguje się ponownie, ponawia próbę i znów otrzymuje 401, podczas gdy użytkownik w nieskończoność patrzy na kręcącą się ikonę ładowania.

Dwa kolejne mechanizmy sprawiają, że odmowa jest całkowita. Wewnątrz programu obsługi scopeOf(req) jest jedynym sposobem na odczytanie zakresu i zgłasza wyjątek, jeśli strażnik się nie uruchomił. Z kolei strażnik uruchamia się po przetworzeniu treści żądania, a przed jakimkolwiek programem obsługi; program obsługi, który stanie się osiągalny bez predykatu, odpowiada kodem 500 z MIDDLEWARE_ORDERING_ERROR – celowo, aby trafiło to do budżetu błędów, a nie do raportu o incydencie.

Baza danych samodzielnie utrzymuje tę samą granicę

Odgrodzenie w kodzie i odgrodzenie w bazie danych to dwa mechanizmy realizujące jedno prawo, a Państwo otrzymują oba.

Każda instrukcja wykonywana na tabeli z określonym zakresem składa tenantFence(scope) z SDK; nigdy nie pisze się predykatu ręcznie. Każda instrukcja działa również wewnątrz withScopedTx, co wiąże trzy osie dla tej jednej transakcji za pomocą pojedynczej funkcji bazy danych i odrzuca drugie wiązanie (SCOPE_ALREADY_BOUND). Pod spodem każda tabela w Państwa schemacie ma wymuszone zabezpieczenia na poziomie wiersza (RLS), a rola, jako która łączy się ścieżka żądania, nie może sama zmienić powiązanego dzierżawcy. Proces, który łączy się jako rola zdolna do pominięcia zabezpieczeń na poziomie wiersza, odmawia uruchomienia z kodem DB_ROLE_BYPASSES_ISOLATION. Rozdział 2.22, Środowisko uruchomieniowe wtyczek, pokazuje ten kod; rozdział 2.21, SDK wtyczek, pokazuje, jak role są generowane dla Państwa.

Jedyne przejście między granicami: zarejestrowane uprawnienie

Istnieje dokładnie jedna droga przez granicę dzierżawcy. Organizacja posiadająca wiersze rejestruje nadanie uprawnień określające, która organizacja może odczytywać które tabele, na mocy jakiej umowy i jak długo. Baza danych wymusza tryb tylko do odczytu, a każdy wgląd jest zapisywany przed odczytem w obu organizacjach, wyłącznie po identyfikatorze. Zapisy nigdy nie przekraczają granicy; praca przekazywana innej firmie wędruje jako wiadomość. Role właściciela i administratora nigdy nie wykonują odczytów przez granicę, a manifest zostaje odrzucony, jeśli uprawnienie dopuszczające odczyt międzyorganizacyjny ich nie wyklucza. Wtyczka, która chce innej drogi na drugą stronę, jej nie otrzyma.

Reguła 2: wszystkie obliczenia są wykonywane przez dyspozytora UNO

UNO, silnik przepływu pracy, jest jedyną ścieżką obliczeniową. Państwa kod nigdy nie odwołuje się bezpośrednio do dostawcy modelu ani silnika, a także nigdy do kolejki ani hosta przepływu pracy. Wysyłają Państwo jedną kopertę do punktu końcowego zleceń i otrzymują z powrotem 202 z identyfikatorami; wynik dociera przez odpytywanie lub wywołanie zwrotne.

Wynikają z tego trzy nawyki, a szablon ma już wdrożone wszystkie trzy.

  • Jeden plik odpowiada za adres URL zleceń. UNO_DISPATCH_URL jest odczytywany raz w module ładującym konfigurację i musi być adresem wewnątrz klastra. Adres publiczny jest odrzucany podczas uruchamiania, ponieważ nic nie opuszcza instalacji.
  • Jedna zamknięta lista dozwolonych elementów, które ta warstwa może zlecać. Backend, który zleci dowolny identyfikator umiejętności przekazany przez przeglądarkę, staje się pośrednikiem ogólnego przeznaczenia dla każdej umiejętności w rejestrze, w tym umiejętności innych wtyczek oraz umiejętności zużywających cudzy budżet na modele. Lista ta jest stałą na poziomie modułu zawierającą typy zadań z przestrzenią nazw, a nigdy zmienną środowiskową. Identyfikator spoza listy jest odrzucany z kodem SKILL_NOT_ALLOWED.
  • Ponowne sprawdzanie tego, co wraca. Gdy odczytują Państwo zadanie z powrotem, klient SDK porównuje organization_id zwróconego wiersza z dzierżawcą wywołującego po Państwa stronie wywołania sieciowego. Odgrodzenie istniejące tylko po drugiej stronie wywołania jest jedynie konwencją.

Reguła 3: cała komunikacja z AI przechodzi przez AI Provider Router

Wtyczka w żadnym miejscu nie wywołuje modelu. W package.json nie ma SDK dostawcy, w środowisku nie ma klucza modelu i nie ma przekaźnika. Wyłącznie router przechowuje poświadczenia dostawcy należące do organizacji i podejmuje ostateczną decyzję o wyborze dostawcy oraz modelu.

To, co wtyczka może zrobić, to wyrazić życzenia podczas rejestracji, w wierszu rejestru umiejętności z manifestu:

{
  "execution_config_skill": {
    "preferredProvider": "gemini",
    "preferredModel": "gemini-3.5-flash",
    "capabilityProfile": { "needsToolUse": true, "minContextWindow": 200000 }
  }
}

Router spełnia życzenie tylko wtedy, gdy organizacja ma włączonego tego dostawcę wraz z poświadczeniami. W przeciwnym razie dokonuje podmiany z własnej puli organizacji. capabilityProfile nigdy nie wybiera; on filtruje, a jego pole dataResidency stanowi twarde ograniczenie jurysdykcyjne, które router spełnia albo odrzuca. Pominięcie wszystkich tych pól jest właściwym ustawieniem domyślnym dla większości umiejętności: decydują wówczas własne przypisania ról w organizacji, ponieważ to organizacja płaci.

Zwracane są dwa rodzaje odmów i oznaczają one zupełnie inne rzeczy.

Kod Status Co to oznacza
MISSING_CALLER_IDENTITY, UNAUTHORIZED_CALLER 403 Państwa kod próbował samodzielnie wywołać router. Proszę się zatrzymać: to złącze odmawia zgodnie z projektem i nie można ponowić tej próby
MODEL_CAPABILITY_UNAVAILABLE 422 Żaden włączony dostawca nie ma modelu spełniającego profil. Należy złagodzić profil albo organizacja musi włączyć odpowiedniego dostawcę
NO_PROVIDER_FOR_ROLE 422 Organizacja nie skonfigurowała routingu dla tej roli. Należy wyświetlić użytkownikowi tekst naprawczy z routera

Druga para powinna trafić na ekran, a nie do dziennika zdarzeń. Nie ma domyślnego modelu ani zapasowego dostawcy: rola, której organizacja nie skonfigurowała, zgłasza wyraźny błąd wraz ze zdaniem informującym, co należy skonfigurować.

Jedyny odczyt z routera, jaki może wykonać wtyczka, to effectiveRoute() z runtime/ai-route. Odpowiada on, którego dostawcę i model wybrałby router dla zalogowanej organizacji bez wysyłania żądania AI, a w przypadku braku modelu zwraca słowną odmowę routera. Pokazuje to rozdział 2.22, Środowisko uruchomieniowe wtyczek.

Drabina zaufania dodaje jeszcze jedną granicę. Tylko wtyczki core oraz verified mogą deklarować dwa poziomy umiejętności w manifeście, które docierają do routera: tool_using i llm_only. Wszyscy pozostali pośredniczą w pracy deterministycznej, a część docierającą do modelu pozostawiają platformie.

Reguła 4: klucze należą do organizacji

Każda organizacja wnosi własne konto i klucz dostawcy oraz opłaca własny rachunek. Klucz znajduje się w puli dostawców AI danej organizacji, zarządzanej przez jej własnych administratorów z poziomu konsoli, a router pobiera go w momencie wywołania. Za dzierżawcą nie kryje się żaden współdzielony klucz platformy, dzięki czemu żadna organizacja nie wydaje budżetu innej.

Dla rozszerzenia oznacza to trzy rzeczy.

  • Nigdy nie przechowują Państwo klucza modelu – ani w kodzie, ani w konfiguracji, ani w magazynie sekretów. Bramka no-credentials przerywa kompilację, jeśli klucz daje się odczytać, a moduł ładujący konfigurację odmawia uruchomienia, jeśli klucz jest obecny.
  • Nigdy nie wylistowują Państwo kluczy organizacji. Jeśli wtyczka uznaje, że tego potrzebuje, wymaganie zostało umieszczone w niewłaściwym miejscu.
  • Organizacja bez klucza nie otrzymuje odpowiedzi AI. Jest to oczekiwany stan z własnym ekranem. Należy wskazać brakującą rolę i przytoczyć instrukcję naprawczą, a następnie skierować użytkownika do ustawień dostawcy. Nie należy wyświetlać tego jako pustego wyniku.

Reguła 5: funkcje licencjonowane są weryfikowane względem licencji

To, z czego instalacja może korzystać powyżej poziomu bazowego Community, pochodzi z jednego miejsca: z dokumentu licencyjnego podpisanego przez Adverant, weryfikowanego w instalacji wyłącznie za pomocą kluczy publicznych. Rozszerzenie nigdy nie podejmuje decyzji na podstawie czegokolwiek słabszego, na przykład nazwy planu w tokenie czy flagi w konfiguracji.

We wtyczce najprostszym sposobem powiązania funkcji z licencją jest przypisanie jej do uprawnienia, które jej strzeże. Uprawnienie w rejestrze rights manifestu może wskazywać funkcję licence:

"rights": {
  "evidence.export": {
    "summary": "Export the evidence pack for an inspection.",
    "roles": ["owner", "admin", "member"],
    "licence": "compliance-packs"
  }
}

Każdy, kto wywoła trasę chronioną tym uprawnieniem, spotka się z odmową LICENCE_LOCKED (403), niezależnie od posiadanych ról i stanowisk, jeśli licencja organizacji nie obejmuje compliance-packs. Odmowa wymienia nazwę funkcji oraz element, który ją zapewnia, a także informuje, kto może ją włączyć.

Stan licencji również ma znaczenie. Dopóki licencja jest ważna lub znajduje się w oknie ostrzegawczym, licencjonowane funkcje działają; działają one również w okresie karencji, podczas którego wyświetlane jest powiadomienie LICENCE_IN_GRACE. Gdy licencja przekroczy okres karencji, wprowadza ograniczenia: trwające zadania i odczyty są kontynuowane, podobnie jak eksporty i aktualizacje zabezpieczeń, ale utworzenie czegokolwiek nowego w ramach licencjonowanej funkcji zostaje odrzucone z kodem LICENCE_LOCKED. Ścieżki tworzenia należy budować z uwzględnieniem takiej odpowiedzi.

Gdy wtyczka pyta mechanizm sprawdzania uprawnień, czy organizacja posiada daną funkcję, otrzymuje werdykt, a nigdy samą wartość logiczną. „Nieosiągalny” oraz „osiągalny i odpowiedź odmowna” to dwa różne fakty z różnymi kodami: ENTITLEMENT_UNREACHABLE (502) oraz ENTITLEMENT_DENIED (403). Chwilowy problem z osiągalnością nigdy nie może po cichu obniżyć wszystkim klientom poziomu usług do wersji bezpłatnej.

Manifest i uprawnienia
Manifest i uprawnienia
Widok Manifest i uprawnienia porównuje deklaracje nowego wydania z poprzednim. Tutaj wersja 0.4.0 dodaje wysyłanie poczty oraz jeden adres zewnętrzny, dlatego wydanie zostaje wstrzymane ze statusem MANIFEST_SCOPE_WIDENED, dopóki dwóch recenzentów i specjalista ds. zgodności nie wyrażą zgody.

Manifest powtarza obowiązujące reguły

Każdy manifest v2 zawiera blok architecture z trzema wymaganymi zdaniami, a walidator wymaga ich dokładnego brzmienia. We wtyczce budowanej dla własnej instalacji brzmią one następująco:

"architecture": {
  "compute": "All compute runs via UNO dispatch (nexus-orchestrator /api/v1/dispatch + nexus-workflows). No direct engine, queue or model-provider calls from plugin code.",
  "ai": "All AI goes through the AI Provider Router, which alone owns the credential and the final provider/model decision. This plugin holds no model credentials.",
  "deploy": "Deploy is through the installation's release channels only."
}

Zdania te są weryfikowane. Wtyczka, której manifest zgadza się z tymi prawami, podczas gdy jej kod odwołuje się do dostawcy modelu, kłamałaby we własnym kontrakcie – a bramki istnieją po to, aby takie kłamstwo dało się wykryć.

Bramki egzekwujące poszczególne reguły

SDK dostarcza dwadzieścia dwie bramki zgodności jako jedno polecenie: nexus-gates. Rozdział 2.21, SDK wtyczek, opisuje każdą z nich. Tutaj pogrupowano je według reguły, której strzegą.

Reguła Bramki Co przerywa kompilację
Izolacja w warstwie tras scope-adherence, one-fence, rights-register, crud-adherence Trasa /api bez strażnika zakresu, drugi ręcznie napisany predykat dzierżawcy, trasa z zakresem bez uprawnienia, trasa modyfikująca dane, której uprawnienie niczego nie wskazuje
Izolacja w SQL sql-fence, no-set-config Instrukcja na tabeli z określonym zakresem bez odgrodzenia; kod wtyczki samodzielnie wiążący ustawienie dzierżawcy
Izolacja w bazie danych migrations-are-scoped, rls-present, db-role-honest Tabela pozbawiona osi lub klucza zaczynającego się od dzierżawcy, tabela bez wymuszonych zabezpieczeń na poziomie wiersza, ścieżka żądania łącząca się jako właściciel lub superużytkownik
Jedyne przejście przez granicę grants-declared Tabela, której nie deklaruje manifest, a której nadano uprawnienia w migracjach, lub stanowisko odczytu z uprawnieniami nadanymi ręcznie
Obliczenia przez UNO no-direct-compute Bezpośrednie wywołanie dostawcy modelu lub silnika, albo kolejki lub hosta przepływu pracy; drugi odczyt adresu URL zleceń
AI i klucze no-credentials Poświadczenie dostawcy modelu możliwe do odczytania w repozytorium lub środowisku
Zadeklarowany kontrakt api-contract, platform-clients, declared-input Trasa zarejestrowana, ale niezadeklarowana, lub zadeklarowana, ale niezarejestrowana; zaimportowany, ale niewymieniony klient platformy

Każda bramka posiada autotest dowodzący, że zgłasza ona błąd na zestawie testowym stworzonym specjalnie w celu jej wyzwolenia. Polecenie npx -p @adverant-nexus/plugin-sdk@2.50.0 nexus-gates --self-test uruchamia je wszystkie, a bramka, która przestała zgłaszać błąd na własnym zestawie testowym, przestała działać.

Dokąd aplikacja może sięgać
Dokąd aplikacja może sięgać
Widok Dokąd aplikacja może sięgać wymienia każdy zewnętrzny adres zadeklarowany przez aplikację oraz informację, czy specjalista ds. zgodności go zatwierdził. Wywołanie adresu, którego nikt nie zadeklarował, zostaje zatrzymane i zliczone, zanim cokolwiek opuści instalację.

Zanim poprosisz o przegląd

To jest lista, którą przechodzę, zanim poproszę współpracownika o przegląd wtyczki. Każda pozycja to coś, co recenzent w Corrán Orbital odesłał mi do poprawki przynajmniej raz.

  1. Każda trasa /api rejestruje strażnika zakresu, a jedyne trasy anonimowe to dokładne ścieżki zadeklarowane jako auth: public z allowAnonymous: true.
  2. Każda trasa obsługiwana przez strażnika zakresu wskazuje right z rejestru manifestu, a żaden program obsługi nie zawiera własnego sprawdzania uprawnień.
  3. Żaden program obsługi nie odczytuje organizacji, osoby ani jednostki z treści żądania, zapytania czy nagłówka.
  4. Każda instrukcja na tabeli z określonym zakresem przechodzi przez tenantFence wewnątrz withScopedTx, a nic w repozytorium nie wywołuje set_config.
  5. Każda tabela ma trzy kolumny osi, klucz główny zaczynający się od organization_id oraz złożone klucze obce przenoszące dzierżawcę.
  6. Adres URL zleceń jest odczytywany w jednym pliku, a lista dozwolonych zleceń jest stałą zawierającą typy zadań z przestrzenią nazw.
  7. Nic w package.json nie komunikuje się z dostawcą modelu, a w środowisku nie znajduje się żaden klucz.
  8. Każda funkcja dostępna tylko w niektórych licencjach wskazuje swój licence w uprawnieniu, które jej strzeże.
  9. Polecenie npx -p @adverant-nexus/plugin-sdk@2.50.0 nexus-gates --self-test świeci na zielono, podobnie jak npx -p @adverant-nexus/plugin-sdk@2.50.0 create-nexus-plugin validate nexus.manifest.json.

Jeśli wszystkie dziewięć punktów jest spełnionych, przegląd dotyczy samego produktu – i właśnie na to powinien być przeznaczony czas recenzenta.

Dlaczego platforma egzekwuje te reguły

Każda z powyższych reguł była kiedyś gdzieś zwykłą konwencją i każda konwencja zawiodła w ten sam sposób: trasy, które o niej pamiętały, działały poprawnie, a ta jedna, która zapomniała, stawała się incydentem. Odgrodzenie jednostek biznesowych stosowane jako opcjonalne oprogramowanie pośredniczące (middleware) zostało pominięte na sześć niezależnych sposobów – za każdym razem przez trasę, która nigdy go nie włączyła. Zmienna środowiskowa nadpisująca tożsamość dzierżawcy udostępniła jednej organizacji 1406 kontaktów należących do innej, a podczas przeglądu wyglądało to poprawnie, ponieważ było poprawne dla poda, dla którego zostało napisane.

Dlatego platforma umieszcza predykat tam, gdzie każda warstwa już przez niego przechodzi: w strażniku zakresu i funkcji odgradzającej, w opakowaniu transakcji i wymuszonych zabezpieczeniach na poziomie wiersza oraz w kliencie zleceń. Następnie bramka sprawdza po kolei każdą trasę, instrukcję i każdy import, po czym przerywa kompilację, gdy którykolwiek z tych elementów sięga do tabeli z określonym zakresem, modelu lub silnika obliczeniowego z pominięciem tych mechanizmów. Kosztem takiego projektu jest to, że przy pierwszej wtyczce odczuwa się ograniczenia. Zyskiem jest natomiast to, że tysięczna wtyczka jest odizolowana nawet wtedy, gdy jej autor nie wie o istnieniu tej funkcji, ponieważ nie ma innej ścieżki dostępu do danych, którą mogłaby wybrać.

Wszystko to ma jednak uczciwą granicę. Bramki dowodzą, że kod przechodzi przez odpowiednie mechanizmy; nie potrafią dowieść, że logika produktu jest poprawna. Trasa, która prawidłowo zawęża zapytanie do wierszy właściciela, nadal może pokazać niewłaściwe wiersze właściwemu właścicielowi. Zestaw testów izolacji w rozdziale 2.22, Środowisko uruchomieniowe wtyczek, atakuje każdą trasę jako inna organizacja oraz jako współpracownik, usuwając po kolei każde odgrodzenie – i to właśnie ten test uruchomiłbym, zanim zaufałbym własnej interpretacji czegokolwiek z tego rozdziału.