Zaloguj sięUmów spotkanie

Rozdział 2.25

Budowanie dla poszczególnych edycji

Co się zmienia, gdy jedno rozszerzenie musi działać w każdej edycji, w środowisku odizolowanym (air-gapped), w ładunku Nexus Edge lub pod własną marką klienta. Obejmuje granicę licencyjną dla modułów Enterprise oraz podpisywane dostarczanie w trybie offline, wraz z macierzą określającą, co należy zrobić inaczej dla każdego środowiska docelowego.

Ta strona została przetłumaczona przez AI z angielskiego oryginału. W razie jakichkolwiek niejasności wersją wiążącą jest strona w języku angielskim. Przeczytaj tę stronę po angielsku

Czas czytania: 17 min

W Corrán Orbital dostarczamy oprogramowanie do większej liczby miejsc niż większość zespołów. Nasi inżynierowie korzystają z Enterprise na Ziemi. Satelita CORR-3 uruchamia pakiet misji na Nexus Edge. Dwóch klientów korzysta z Community na pojedynczym serwerze, jeden ma odizolowaną od sieci instalację Enterprise, która nigdy nie łączy się z internetem, a dla ubezpieczyciela zbudowaliśmy pakiet na jego własnej instalacji. Kod pod spodem jest w większości taki sam, a różnice dotyczą głównie tego, dokąd może trafić i w jaki sposób tam dociera.

Ten rozdział omawia kolejno każde środowisko docelowe: z czym Państwo budują, czego nie wolno Państwu dotykać i w jaki sposób wynik trafia do klienta. Na końcu tabela zbiera to wszystko na jednej stronie. Rozdział 2.18, Model rozszerzeń, wyjaśnia, czym różnią się umiejętności, wtyczki, pakiety i moduły. Rozdział 2.2, Edycje od środka, opisuje same edycje.

Edycja Community i otwarty rdzeń (open core)

Community to otwarty rdzeń objęty licencją Apache License, Version 2.0. Mogą Państwo utworzyć jego fork i dostarczać zmiany. Dołączony do niego plik NOTICE mówi jedną rzecz, którą warto znać przed nadaniem czemukolwiek własnej marki: licencja nie przyznaje prawa do używania nazw ani znaków towarowych Adverant poza wskazaniem, skąd pochodzi dzieło.

Community rozszerza się tak samo jak Enterprise. Plugin SDK (zestaw narzędzi programistycznych) to ten sam pakiet w obu edycjach i nie zmienia się ani szablon pełnej usługi, ani 22 bramki zgodności; omawia go rozdział 2.21, Plugin SDK. Działają również umiejętności. Community otrzymuje cały kreator i bibliotekę Skills Engine, z wersjami i testami, natomiast wydania kanarkowe i zatwierdzanie przez dwie osoby pozostają w Enterprise.

Tworzenie w edycji Community
Tworzenie w edycji Community
Budowanie wtyczki do rezerwacji na pojedynczym serwerze Community. Proszę zwrócić uwagę na przepustkę dostępu, która sięga poziomu Propose przez GitHub i nie oferuje Elevate, oraz na zapowiedź po prawej stronie, wymieniającą, co dodaje Enterprise.

Strony dla deweloperów w Community oferują te same złote ścieżki, z trzema różnicami, które od razu dadzą się odczuć:

  1. Państwa kod znajduje się w GitHubie, a nie we własnych repozytoriach instalacji. Złota ścieżka wtyczki tworzy repozytorium GitHub i przestrzeń deweloperską z tego samego przypiętego szablonu, którego używa Enterprise; ekran DV18 pokazuje, jak tworzy room-bookings.
  2. Złote ścieżki pakietu domenowego i platformy należą do Enterprise. W Community budują Państwo wtyczki i umiejętności, a także widoki i przepływy pracy na tym, co Państwo uruchamiają.
  3. Przepustki Community kończą się poniżej poziomu Elevate. Na jednym serwerze nie ma środowiska produkcyjnego, do którego można by sięgnąć z IDE (zintegrowanego środowiska programistycznego), a serwerem administruje się bezpośrednio. Próba z IDE zostaje odrzucona z PASS_TIER_REQUIRED.

Przestrzeń deweloperska Community na małym serwerze jest skromna. Nasza miała 2 rdzenie i 8 GiB pamięci, była zamknięta poza tym, co deklaruje manifest, i wygasła po 7 dniach bezczynności.

Wnoszenie wkładu

Skills Engine również jest objęty licencją Apache-2.0 i przyjmuje wkład w zwykły sposób. Należy utworzyć fork repozytorium, utworzyć gałąź od main, wprowadzić zmianę wraz z testami i uruchomić kontrole przed otwarciem pull requestu:

git checkout -b feature/skill-synthesis-validation
npm test
npm run lint
npm run typecheck

Wkład, który zmienia działanie, wymaga testu, który bez niego kończy się niepowodzeniem. To nie kwestia stylu: zasady testowania samego SDK mówią, że każdy nowy test musi zostać pokazany jako niezaliczony na drzewie sprzed zmiany, a recenzenci proszą o dowód.

Moduły Enterprise a granica licencyjna

Enterprise to Community plus moduły licencjonowane. Moduł licencjonowany to osobny artefakt, który usługa Community ładuje przy uruchomieniu, i to w ten sposób funkcje Enterprise, a także każdy zamknięty moduł budowany przez Państwa dla klientów Enterprise, dołączają do otwartego rdzenia.

Zasadą, dzięki której to działa, jest linia licencyjna. Zamknięty moduł może sięgać do edycji Community tylko przez jeden pakiet, @adverant/nexus-spi, interfejs dostawcy usług. Jest on objęty licencją Apache-2.0 i zawiera interfejsy oraz strażniki typów, za pomocą których host i moduł sprawdzają się nawzajem, bez żadnej innej logiki wykonawczej. Powiązanie przez linię to interfejs lub protokół sieciowy, nigdy kod źródłowy.

Eksport Czym to jest
RouteModule Licencjonowany moduł tras: id, featureGroup, bodies i register(app, ctx), który montuje swoje routery w aplikacji hosta
SpiApp Część aplikacji HTTP hosta, z którą styka się moduł: use
SpiContext Co host przekazuje modułowi: bramkę produktu i strażnika zakresu, czytnik licencji, pulę zapytań z zakresem, schemat usługi, adresy usług nadrzędnych i klientów platformy
SpiRuntime Wartości Plugin SDK, które host przekazuje modułowi, dzięki czemu moduł nigdy sam nie importuje środowiska wykonawczego SDK
SpiPlane Co licencjonowana płaszczyzna dodaje poza trasami, na przykład udostępniane przez nią odczyty ekranów
ScreenModule Licencjonowana grupa ekranów konsoli: group, featureGroup, routes, screens i menu
GrantCheck (featureGroup) => Promise<{ entitled, code?: 'LICENCE_LOCKED' }>

Framework HTTP i typ ekranu konsoli są parametrami typu, więc interfejs nie wiąże żadnego z nich. Oto szkielet modułu tras z typem obsługi Express:

import type { GrantCheck, RouteModule, SpiApp, SpiContext } from "@adverant/nexus-spi";
import { Router, type RequestHandler } from "express";

export function auditTrail(checkGrant: GrantCheck): RouteModule<RequestHandler> {
  return {
    id: "audit-trail",
    featureGroup: "<feature-group>",
    bodies: [],
    register(app: SpiApp<RequestHandler>, ctx: SpiContext<RequestHandler>) {
      const router = Router();
      router.get("/api/audit-trail", ...ctx.requireScope, async (_req, res) => {
        const verdict = await checkGrant("<feature-group>");
        if (!verdict.entitled) {
          res.status(403).json({
            error: true,
            code: verdict.code,
            message: "This organisation's licence does not carry the audit trail.",
            troubleshooting: ["An owner or administrator can turn it on with a licence from Adverant."],
          });
          return;
        }
        res.json({ entries: [] });
      });
      app.use(router);
    },
  };
}

<feature-group> to grupa funkcji z tabeli edycji, którą obsługuje moduł. Każda licencjonowana trasa działa za ctx.requireScope, bramką produktu i strażnikiem zakresu hosta, a moduł dodatkowo sprawdza własne uprawnienie, zanim odpowie. Moduł bez uprawnienia odmawia z LICENCE_LOCKED i wyświetla zapowiedź funkcji, nigdy jej dane. Państwa moduł nie importuje też nigdy środowiska wykonawczego Plugin SDK, ponieważ SDK jest pakietem Community, którego linia nie dopuszcza. Host przekazuje mu wartości SDK, które moduł wywołuje. Zanim załaduje jakikolwiek moduł, host instaluje SpiHost w globalThis pod Symbol.for(SPI_HOST_KEY), zawierający środowisko wykonawcze SDK i własny zestaw tras aplikacji. Musi to nastąpić najpierw: moduł skompilowany do jednego pakietu jest wykonywany w całości, a wywołanie register nastąpiłoby za późno dla kodu, który odczytuje wartości SDK podczas ładowania. W zakresie typów @adverant/nexus-spi/sdk/<module> ponownie eksportuje deklaracje SDK, dołączone bez zmian z jednego wydania SDK i przypięte sumą kontrolną, więc typy Państwa modułu są sprawdzane względem tych samych treści odmów i klientów, których używa wtyczka.

Moduł ekranów podlega jeszcze jednej zasadzie: jeden moduł na grupę funkcji, więc grupa, której ekrany należą do dwóch grup funkcji, jest dostarczana jako dwa moduły i tylko jeden z nich zawiera wiersz menu.

Co odrzuca bramka linii licencyjnej

Bramka linii licencyjnej Adverant pilnuje, aby każdy moduł Enterprise przestrzegał linii, i warto stosować tę samą zasadę do własnych zamkniętych modułów. Jej konfiguracja to jeden plik:

{
  "communityScopes": ["@adverant/", "@adverant-nexus/"],
  "allowedCommunityPackages": ["@adverant/nexus-spi"],
  "enterprisePrefixes": ["@adverant/enterprise-", "@adverant-enterprise/"],
  "communityRepos": ["nexus-community", "nexus-core", "Adverant-Nexus-Open-Core"],
  "allowedCommunityGoModules": []
}

Każdy z poniższych przypadków jest zgłaszany jako ustalenie z plikiem i wierszem:

  • każdy import pakietu z zakresu Community, który nie jest dozwolonym interfejsem ani pakietem Enterprise, łącznie z importami dynamicznymi;
  • każdy specyfikator, ścieżka importu Go lub URL zależności wskazujący repozytorium Community, chyba że jest to moduł Go wymieniony w allowedCommunityGoModules;
  • import względny, który wychodzi poza repozytorium;
  • zależność package.json będąca ścieżką file:, link:, portal: lub workspace: poza repozytorium albo URL Git do repozytorium Community;
  • go.mod replace, który wskazuje poza repozytorium.

Kończy działanie z kodem 0, gdy wszystko jest czyste, i z kodem 1, gdy są ustalenia. Kod 2 oznacza, że odmówiła, ponieważ jej konfiguracja była błędna lub niczego nie przeskanowała. Pakiet interfejsu nie jest publikowany w rejestrze. Przechowują Państwo przypiętą bajt po bajcie kopię zbudowanego pakietu w swoim repozytorium jako lokalny pakiet file:, z przypięciem SHA256SUMS i kontrolą w potoku, która odrzuca kopię różniącą się od oryginału. Ponieważ kopia znajduje się w repozytorium, bramka ją akceptuje.

Dwa duże prostokąty obok siebie. Lewy prostokąt ma etykietę "Community (Apache-2.0)" i zawiera mniejsze prostokąty "Services", "Plugin SDK" i "@adverant/nexus-spi". Prawy prostokąt ma etykietę "Moduł Enterprise (zamknięty)" i zawiera "RouteModule", "ScreenModule" i "GrantCheck". Jedna ciągła strzałka przecina linię podziału, biegnąc od prawego prostokąta wyłącznie do "@adverant/nexus-spi", z etykietą "kompilacja względem". Dwie przerywane strzałki od prawego prostokąta do "Services" i "Plugin SDK" są przekreślone i mają etykietę "bramka linii licencyjnej: wykrycie".
Linia licencyjna między Community a modułem Enterprise.

Kompilacje dla poszczególnych edycji

Jeśli Państwa rozszerzenie trafia do klientów obu edycji, budują je Państwo raz dla każdej edycji, a każda kompilacja odbywa się we własnym złożonym drzewie. Złożenie drzewa oznacza wzięcie wyłącznie plików należących do danej edycji. Własny eksport Adverant robi to na podstawie listy granic, w której każdy śledzony plik jest przypisany według reguł, gdzie wygrywa pierwsze dopasowanie: reguła wskazuje funkcję, a edycja pliku wynika z poziomu tej funkcji w tabeli edycji, albo wskazuje klasę plików, która nie trafia do żadnej edycji, z podaniem powodu. Pliki potrzebne tylko do kompilacji trafiają do drzewa Enterprise, a jeśli są oznaczone, również do drzewa Community. Łańcuch migracji modułu to dane instalatora i trafia do drzewa każdej edycji.

Następnie należy uruchomić całą kompilację od zera w każdym złożonym drzewie. Oznacza to wszystkie trzy polecenia, za każdym razem:

npm ci
npm test
npm run build

Przekonaliśmy się o tym kosztownym sposobem: drzewo Enterprise przeszło testy, a drzewo Community nie przeszło kompilacji produkcyjnej, ponieważ potrzebny mu typ znajdował się tylko w pliku Enterprise. Testy zaliczone w jednym drzewie nic nie mówią o drugim. Testy danej edycji mogą importować tylko to, co zawiera drzewo tej edycji, a eksport odrzuca test, który sięga poza nie.

Eksport zapisuje również licencję każdej edycji. Pliki Community zawierają identyfikator SPDX (Software Package Data Exchange) Apache-2.0; pliki Enterprise zawierają LicenseRef-Adverant-Enterprise, a ich package.json brzmi UNLICENSED. Proszę nie edytować tych pól ręcznie: eksport je nadpisuje, a kopia, która nie odpowiada już przypiętemu tekstowi licencji, zostaje odrzucona.

Edycja Team: tylko w chmurze

Team to Community plus zestaw Team i działa wyłącznie w chmurze Adverant. Nie istnieje samodzielnie hostowana wersja Team. Zestaw Team dodaje sześć funkcji do Community, między innymi skonsolidowany panel pracy, współdzielone notatniki, administrowanie biblioteką umiejętności oraz obsługę przepływów pracy z promocją między środowiskami.

Dla twórcy wyłącznie chmurowy charakter oznacza jedno: klient Team otrzymuje Państwa wtyczkę jako podpisane wydanie przez katalog, nigdy z Państwa serwerów. Budują ją Państwo tak, jak buduje zewnętrzny wydawca, na klastrze wydawcy.

Klaster wydawcy
Klaster wydawcy
Własny klaster wirtualny wydawcy w chmurze Adverant, wyłącznie z danymi przykładowymi. Proszę prześledzić przepływ na żywo u góry: IDE sięga do klastra wydawcy i danych przykładowych, podpisane wydanie przechodzi przez przegląd do katalogu i nie ma żadnej ścieżki do jakiegokolwiek klienta.

Klaster wydawcy to klaster wirtualny w chmurze Adverant z limitem ustalonym przez Adverant. Zawiera wyłącznie dane przykładowe i nie ma trasy do żadnego klienta. Prośba o zamaskowaną kopię danych klienta zostaje tam odrzucona z TENANT_BOUNDARY; klient może udostępnić Państwu wyniki testów, nigdy swoje dane. Państwa przepustka na tym klastrze nigdy nie sięga do klienta. Gdy wydanie jest gotowe, zostaje podpisane i sprawdzone przez Adverant, zanim trafi do katalogu. Następnie każdy klient decyduje, czy je zainstalować, i przyznaje mu tylko to, co deklaruje jego manifest, jednostka po jednostce. Wywołanie czegokolwiek, czego manifest nie zadeklarował, zostaje po stronie klienta odrzucone z CONNECTION_SCOPE_EXCEEDED, a jedynym sposobem na dodanie tego jest nowe wydanie, które klient sprawdza.

Klienci ze środowiskiem odizolowanym (air-gapped)

Jeden z naszych klientów używa Nexus w środowisku, do którego nic nie wchodzi ani z którego nic nie wychodzi przez sieć. Jego instalację opisuje rozdział 2.10, Instalacja odizolowana od sieci. Dla nas oznaczało to dostarczenie wtyczki na podpisanym nośniku, a narzędziem do tego jest nexus-airgap z zestawu suwerennego dostarczania @adverant/nexus-sovereign.

Zapieczętowany pakiet to jedno podpisane, samowystarczalne archiwum tar. Może zawierać obrazy i migracje, wstępnie podpisane umiejętności i wagi modeli oraz SBOM (wykaz komponentów oprogramowania) z licencjami wszystkiego, co znajduje się w środku. Jego manifest wymienia każdy plik z jego skrótem SHA-256 i jest podpisany kluczem Ed25519. Zbudowanie go z kodu wygląda tak:

import { SealedBundleExporter } from "@adverant/nexus-sovereign";

const { bundleDigest } = await new SealedBundleExporter().export(source, {
  outPath: "./cold-chain-0.4.0.tar.gz",
  profile: "airgap",
  signerPrivateKeyPem,
});

signerPrivateKeyPem to Państwa klucz do podpisywania wydań. Polecenie nexus-airgap bundle robi to samo z wiersza poleceń. Operator klienta sprawdza go następnie przed czymkolwiek innym:

nexus-airgap verify --bundle cold-chain-0.4.0.tar.gz --trusted-key corran-release.pub.pem --profile airgap

Weryfikacja ponownie oblicza skrót każdego pliku i porównuje go z manifestem, odrzuca każdy plik, którego manifest nie wymienia, wymaga zaufanego podpisującego Ed25519 i odrzuca każdy pakiet, którego lista dozwolonych połączeń sieciowych nie jest pusta. Plik zmieniony po podpisaniu kończy się błędem BUNDLE_INTEGRITY_VIOLATION. Proszę poinformować operatora, aby w takim przypadku przerwał pracę i skontaktował się z Państwem; istnieje przełącznik trybu nieścisłego i nie powinien on nigdy z niego korzystać.

Nasze dostarczanie opierało się na trzech zasadach:

  1. Zaufany klucz przekazuje się oddzielnie od pakietu. Klucz publiczny i skrót SHA-256 pakietu wysyłamy inną drogą niż nośnik, aby pakiet nie mógł sam za siebie poręczyć.
  2. Nic w pakiecie nie może wymagać sieci podczas instalacji. Żadnego pobierania pakietów, żadnego pobierania modeli, żadnego wywołania licencji. Jeśli wtyczka potrzebuje modelu, zapewnia go własny serwer modeli klienta przez AI (sztuczna inteligencja) Provider Router.
  3. Po weryfikacji operator wprowadza wydanie przez własne kanały wydań instalacji, dokładnie tak, jak zrobiłby to klient podłączony do sieci. Pakiet to sposób dostarczenia bajtów, a nie sposób na ominięcie bramek promocji.

Praca w środowisku odizolowanym od sieci jest wolniejsza i nie da się tego naprawić po naszej stronie. Błędny bajt kosztuje nowy zestaw nośników i kolejną podróż, dlatego przed wysłaniem pakietu weryfikujemy go sami na czystej maszynie tym samym poleceniem.

Pakiety misji Nexus Edge

Nexus Edge to mniejszy Nexus, który działa na satelitach i dronach, na komputerach misji oddzielonych od komputera lotu. Jest to dodatek licencjonowany na platformę lub flotę. Tym, co zmienia się od jednej misji do następnej, jest pakiet misji, a ich tworzenie stanowi sporą część mojej pracy.

Pakiet misji zawiera to, czego ładunek użyteczny potrzebuje do jednej misji. Oprócz modeli i adapterów obejmuje ontologię z grafem początkowym, kroki agentów, reguły alertów, priorytety określające, co jest przesyłane na Ziemię w pierwszej kolejności, tabelę rozmieszczenia wskazującą, który komputer uruchamia co, kroki trybu awaryjnego, do których platforma może przejść w razie awarii komputera, oraz przypadki testowe, które pakiet musi zaliczyć na pokładzie.

Tworzenie pakietu misji
Tworzenie pakietu misji
Tworzenie Maritime watch 1.5 na podstawie 1.4. Proszę zwrócić uwagę na przypadki testowe na pokładzie (48, wszystkie muszą zostać zaliczone) oraz na tabelę rozmieszczenia, która określa, co działa na każdej z dwóch płyt GPU (procesor graficzny) i na płycie CPU (procesor centralny) na każdym kroku trybu awaryjnego.

Pakiety są tworzone i podpisywane na Ziemi. Kilka praktycznych zasad z naszych kompilacji:

  • Duże elementy należy utrzymywać bez zmian. Maritime watch 1.5 dodał adapter wykrywania statków i dwie reguły alertów; model językowy i ontologia nie zmieniły się, więc pakiet miał 412 MB zamiast 9.8 GB. Łącze w górę ma wąskie pasmo, a modele bazowe są ładowane przed startem.
  • Należy używać jednego modelu osadzeń dla całej rodziny misji, zarówno na Ziemi, jak i w ładunku użytecznym, aby zmiany grafu przesyłane na Ziemię mogły zostać scalone z grafem naziemnym.
  • Ładunek użyteczny nigdy nie wysyła poleceń do systemów lotu. Wysyła typowane żądania za pośrednictwem nadzorcy do komputera lotu, który odpowiada na każde z nich, podając uzasadnienie.
  • Każdy typ sprzętu wymaga osobnej weryfikacji pakietu. Instalacja pakietu niezweryfikowanego dla sprzętu danego urządzenia jest odrzucana z kodem PACK_NOT_CHECKED_FOR_HARDWARE.
Podpisywanie i wysyłanie pakietu
Podpisywanie i wysyłanie pakietu
Wydanie Maritime watch 1.5 dla CORR-3. Wymagane są dwa z trzech podpisów, więc jeden skradziony klucz nie wystarczy do wydania pakietu, a plan pokazuje, że pakiet zostaje włączony dopiero po zaliczeniu 48 testów na pokładzie.

Wydanie wymaga dwóch z trzech podpisów. Zwykle jest to para: nasz podpis i podpis Adverant, a trzeci to klucz offline przechowywany w sejfie na wypadek utraty jednego z dwóch pozostałych. Pakiet trafia do nieaktywnego slotu, jest weryfikowany, uruchamia swoje przypadki testowe na rzeczywistych płytach i zostaje włączony tylko wtedy, gdy wszystkie zostaną zaliczone, przy czym licznik uniemożliwia ponowną instalację starszego pakietu. Jeśli test się nie powiedzie, platforma pozostaje przy poprzednim pakiecie, a informacja o błędzie jest przesyłana na Ziemię przy następnym przelocie. Wdrażamy na jednej platformie naraz, każdą po tygodniu bezproblemowej pracy poprzedniej. Pakiety pozostają ważne, gdy platforma jest poza zasięgiem łączności, więc satelita bez łącza nadal pracuje na posiadanym pakiecie.

Na pojazdach i jednostkach pływających Edge może działać na k3s. Statek kosmiczny zamiast Kubernetes uruchamia nadzorcę z podpisanymi obrazami lub statycznymi plikami binarnymi oraz stałą tabelą rozmieszczenia i właśnie dlatego tabela rozmieszczenia jest przesyłana wewnątrz pakietu.

Witryny white-label

Dodatek Storefront / white-label pozwala klientowi umieścić własną markę i domenę na tym, co widzą jego użytkownicy, z własnymi ekranami logowania, oraz przyjmować płatności przez własne bramki. Dane kart nigdy nie trafiają do Nexus.

Wtyczka utworzona dla klienta white-label nigdy nie może wyświetlać nazwy Adverant. Manifest zawiera wszystkie elementy specyficzne dla marki, a pozostałe platforma ustala na podstawie własnej marki organizacji, a nie czegokolwiek zakodowanego na stałe w Państwa kodzie:

{
  "domains": [
    { "primary": "<app-domain>", "aliases": ["www.<app-domain>"] }
  ],
  "branding": {
    "appName": "<app name>",
    "tagline": "<one line>",
    "primaryColor": "<hex>",
    "accentColor": "<hex>",
    "passkeyRpId": "<app-domain>",
    "oauthClientRef": "brand:<plugin name>:google"
  }
}

<app-domain> to własna domena klienta, a passkeyRpId musi jej odpowiadać, ponieważ klucze dostępu są powiązane z domeną, w której dana osoba się loguje. Aplikacja internetowa działająca we własnym originie loguje użytkowników za pomocą funkcji pomocniczych logowania z SDK, których dwie publiczne trasy są jedynymi niechronionymi trasami /api akceptowanymi przez bramkę zakresów, i to tylko wtedy, gdy manifest deklaruje je jako auth: public z allowAnonymous: true. Wywołania frontendu przechodzą przez proxy listy dozwolonych backendu dla frontendu, nigdy bezpośrednio do adresu usługi. Stronę płatności, od bramek po markowy proces zakupu, konfiguruje administrator klienta. Państwa wtyczka tego nie robi.

Macierz

Cel kompilacji Kompilacja względem Co robią Państwo inaczej Jak trafia do klienta
Community Plugin SDK, Skills Engine Kod w GitHub; bez pakietu domenowego i ścieżek platformy; bez Elevate Klient instaluje ją samodzielnie; przegląd katalogowy nie jest wymagany
Enterprise (własna instalacja) Plugin SDK, Skills Engine, szablony pakietów Przestrzenie deweloperskie, gałęzie danych, zamaskowane kopie uzgodnione z właścicielem danych; pakiety i soczewki Promocja ze środowiska staging do jednostki pilotażowej, a następnie wszędzie
Moduł Enterprise (zamknięty) Tylko @adverant/nexus-spi Reguła linii licencyjnej; sprawdzanie uprawnień we własnej grupie funkcji; LICENCE_LOCKED w przypadku braku uprawnień Ładowany przez usługę Community przy starcie, w licencjonowanych instalacjach
Obie edycje Plugin SDK Złożenie drzewa każdej edycji; npm ci, testy i kompilacja produkcyjna w każdej z nich Jedno wydanie na edycję
Team Plugin SDK na klastrze wydawcy Tylko przykładowe dane; tylko chmura Podpisane wydanie, przegląd Adverant, katalog
Air-gapped Plugin SDK, @adverant/nexus-sovereign Zapieczętowany pakiet; klucz i suma kontrolna przesyłane osobno; nic nie jest pobierane podczas instalacji Podpisane nośniki, weryfikacja, a następnie kanały wydań instalacji
Nexus Edge Zawartość pakietu misji Tabela rozmieszczenia, kroki trybu awaryjnego, testy na pokładzie, weryfikacje sprzętu Dwa z trzech podpisów, nieaktywny slot, włączenie po zaliczeniu testów
Własna marka (White-label) Plugin SDK domains i branding w manifeście; nigdzie nazwy Adverant Jak w przypadku Enterprise, we własnej domenie klienta

Niezależnie od celu wdrożenie odbywa się wyłącznie przez kanały wydań instalacji. Kanały te opisuje rozdział 2.28, Wydawanie rozszerzenia. Rozdział 2.27, Scenariusze kompilacji, zawiera instrukcję dla każdego wiersza powyżej.