Zaloguj sięUmów spotkanie

Rozdział 2.11

Warianty: zewnętrzne magazyny danych, TLS i ingress

Wartości dopasowujące system Nexus do klastra, który nie jest pusty – w tym TLS (Transport Layer Security), a także już uruchomione bazy danych, własne certyfikaty, inny kontroler ingress, klasy pamięci masowej, poczta, serwery proxy, repliki oraz zarządzany Kubernetes.

Ta strona została przetłumaczona przez AI z angielskiego oryginału. W razie jakichkolwiek niejasności wersją wiążącą jest strona w języku angielskim. Przeczytaj tę stronę po angielsku

Czas czytania: 17 min

Klaster produkcyjny Harrow Port Authority nie jest pusty, a sama historia jego konfiguracji TLS (Transport Layer Security) składa się z trzech części. Zespół baz danych utrzymuje PostgreSQL na własnych maszynach i chce, aby każda baza danych znajdowała się właśnie tam i była zabezpieczana kopiami zapasowymi na ich sposób. Certyfikaty pochodzą z wewnętrznego CA (urzędów certyfikacji) Harrow za pośrednictwem narzędzia cert-manager. Kontroler ingress to nie Traefik i działa on we własnej przestrzeni nazw. Żadna z tych rzeczy nie wymaga tworzenia forka chartu. Każda różnica to odpowiednia wartość konfiguracyjna, a w tym rozdziale omówiono je w kolejności, w jakiej napotkał je Tomás Reilly.

Każdy blok wartości w tym rozdziale jest fragmentem. Proszę scalić potrzebne fragmenty z własnym plikiem wartości, obok global, hosts, edition oraz keys z rozdziału 2.6, Instalacja edycji Community w środowisku Kubernetes. Schemat chartu odrzuca każdy nieznany klucz, więc literówka w nazwie klucza powoduje błąd polecenia helm lint --strict i przerwanie instalacji, zamiast zostać zignorowana. Jest to działanie celowe: literówka w dataTier, która po cichu pozostawiłaby magazyn danych wewnątrz klastra, byłaby gorsza niż błąd.

Zewnętrzne magazyny danych

Nexus przechowuje swoje dane w pięciu magazynach. Domyślnie każdy z nich działa wewnątrz klastra z własnego podpisanego obrazu danego wydania i posiada własny wolumen.

Magazyn Klucz wartości Domyślnie wewnątrz klastra Domyślny wolumen
PostgreSQL 16 z PostGIS 3 oraz pgvector 0.8 dataTier.postgres obraz wydania 50Gi
Valkey 8.1 dataTier.valkey obraz wydania 5Gi
Neo4j 5.26 Community Edition dataTier.neo4j obraz wydania 20Gi
Qdrant 1.15 dataTier.qdrant obraz wydania 10Gi
SeaweedFS 4.48, magazyn obiektów zgodny z Amazon S3 (Simple Storage Service) dataTier.objectStore obraz wydania 50Gi

Każdy z nich mogą Państwo zastąpić własną instancją. Wystarczy ustawić jego mode na external, podać jego hosta i wskazać nazwę obiektu Secret przechowującego dane uwierzytelniające. Adres magazynu należy również dodać do networkPolicy.externalEgressCIDRs (zob. sekcję dotyczącą polityki sieciowej poniżej), ponieważ przestrzeń nazw blokuje cały pozostały ruch wychodzący. Dla zewnętrznego magazynu chart nie renderuje żadnych jego zasobów: ani obiektu StatefulSet, ani Service, ani wolumenu. Usługi łączą się ze wskazanym przez Państwa hostem.

# harrow-external-postgres.yaml (Helm values)
dataTier:
  postgres:
    mode: external
    port: 5432
    sslmode: verify-full
    external:
      host: pg-nexus.db.harrow.example
      existingSecret: harrow-postgres

Obiekt Secret tworzą Państwo samodzielnie przed instalacją, w przestrzeni nazw, w której instalowany jest Nexus. Chart przechowuje wyłącznie jego nazwę: pody potrzebujące danych uwierzytelniających odczytują je z Państwa obiektu Secret podczas uruchamiania, a nic nie jest kopiowane do własnych obiektów Secret chartu. Aby zmienić dane uwierzytelniające, wystarczy je zaktualizować i zrestartować korzystające z nich pody; nie ma potrzeby ponownego renderowania chartu.

Każdy magazyn oczekuje w swoim obiekcie Secret ściśle określonych nazw kluczy:

Magazyn Klucze w obiekcie Secret
PostgreSQL username i password dla superużytkownika na tym serwerze oraz ca.crt, czyli urząd certyfikacji (CA), który podpisał certyfikat serwera
Valkey password
Neo4j username oraz password
Qdrant api-key
Magazyn obiektów access-key oraz secret-key

Każdą wartość należy wczytać z pliku, aby nie zapisała się w historii powłoki ani w pliku wartości:

kubectl create namespace nexus
kubectl -n nexus create secret generic harrow-postgres \
  --from-file=username=./pg-username --from-file=password=./pg-password --from-file=ca.crt=./harrow-db-ca.crt

Zewnętrzny magazyn bez wskazanej nazwy obiektu Secret zatrzymuje renderowanie, dokładnie tak samo jak magazyn bez podanego hosta.

PostgreSQL

Serwer zewnętrzny musi oferować to samo, co obraz wydania: PostgreSQL 16 z rozszerzeniami PostGIS 3 oraz pgvector. Ruch do niego jest zawsze szyfrowany i weryfikowany względem ca.crt w Państwa obiekcie Secret. Należy ustawić sslmode na verify-full, co sprawdza również, czy certyfikat serwera zawiera podaną przez Państwa nazwę hosta, lub na verify-ca. W przypadku serwera zewnętrznego proces renderowania odrzuca wartości disable oraz require. Wewnątrzklastrowy Postgres działa odwrotnie: jego ruch nigdy nie opuszcza przestrzeni nazw, polityka sieciowa utrzymuje go wewnątrz, a jedyną akceptowaną wartością jest disable. Niezależnie od wybranego trybu, certyfikat musi zawierać nazwę hosta podaną w external.host, ponieważ niektóre usługi sprawdzają tę nazwę przy każdym połączeniu.

Podczas instalacji zadanie inicjujące (bootstrap Job) łączy się z serwerem przy użyciu konta z Państwa obiektu Secret i tworzy role, w ramach których działa Nexus. Tworzy rolę migratora będącą właścicielem schematu, rolę wykonawczą (runtime) oraz po jednej roli logowania dla każdej usługi. Nexus generuje ich hasła i je przechowuje. Żadna z tych ról nie jest superużytkownikiem i żadna nie może ominąć zabezpieczeń na poziomie wiersza (RLS), dzięki czemu każda polityka izolacji w bazie danych obowiązuje każdą usługę. Sam proces inicjalizacji wymaga jednak uprawnień superużytkownika: jeden z jego kroków blokuje wbudowaną funkcję PostgreSQL, a może to zrobić wyłącznie superużytkownik. Z konta tego korzysta wyłącznie proces inicjalizacji oraz własny krok aprowizacji konsoli. Z tego powodu zarządzana usługa bazodanowa, w której rola administratora nie jest prawdziwym superużytkownikiem, nie może obsługiwać bazy danych systemu Nexus.

Zadanie sprawdza Państwa serwer, zanim wprowadzi na nim jakiekolwiek zmiany. Zatrzymuje się, nie zmieniając niczego, jeśli konto w Państwa obiekcie Secret nie ma uprawnień superużytkownika. Jeśli rola o nazwie nexus już istnieje i posiada atrybuty SUPERUSER lub BYPASSRLS, zadanie zatrzymuje się z komunikatem nexus-db-bootstrap: role nexus exists with SUPERUSER or BYPASSRLS on this server; nexus_migrator will not be made a member of it. Nothing more was done. Należy usunąć te atrybuty ze wspomnianej roli lub użyć serwera, na którym ta nazwa jest wolna, a następnie ponowić instalację.

Valkey, Neo4j, Qdrant i magazyn obiektów

Pozostałe cztery magazyny przyjmują te same trzy ustawienia: mode, external.host oraz external.existingSecret. Poniżej przedstawiono konfigurację przełączającą wszystkie cztery na własne instancje Harrow:

# harrow-external-stores.yaml (Helm values)
dataTier:
  valkey:
    mode: external
    external: { host: valkey.db.harrow.example, existingSecret: harrow-valkey }
  neo4j:
    mode: external
    external: { host: neo4j.db.harrow.example, existingSecret: harrow-neo4j }
  qdrant:
    mode: external
    external: { host: qdrant.db.harrow.example, existingSecret: harrow-qdrant }
  objectStore:
    mode: external
    external: { host: objects.db.harrow.example, existingSecret: harrow-objects }

Należy uruchomić wersje zawarte w obrazach wydania, wymienione w powyższej tabeli, na portach używanych przez poszczególne usługi. Valkey nasłuchuje na porcie 6379, a Neo4j na 7687; Qdrant używa portu 6333, a magazyn obiektów – 8333. Magazyn obiektów musi być zgodny ze standardem S3. Hasło do Valkey trafia do adresu połączenia wewnątrz każdego poda, dlatego należy ograniczyć je do liter i cyfr (znaki -._~ również są dozwolone).

Jeśli mode ma wartość external, a pole external.host jest puste, renderowanie zatrzymuje się z błędem dataTier.<store>.external.host is required when mode is external. Przeniesienie magazynu z wewnątrzklastrowego na zewnętrzny po tym, jak użytkownicy zaczęli korzystać z systemu Nexus, wymaga samodzielnego przeprowadzenia migracji danych – chart niczego automatycznie nie skopiuje. Decyzję należy podjąć przed pierwszą instalacją.

Magazyn kluczy, OpenBao, nie znajduje się na tej liście i nie może być zewnętrzny. Stanowi on część tożsamości instalacji i przy każdym wdrożeniu działa wewnątrz klastra.

TLS na publicznym brzegu sieci

Parametr tls.mode decyduje wyłącznie o tym, w jaki sposób trzy publiczne hosty otrzymują swoje certyfikaty. Ruch między usługami zawsze wykorzystuje wzajemny TLS (mTLS) z certyfikatami z własnego lokalnego CA chartu, wystawianymi przez cert-manager, niezależnie od wybranego trybu. Nie ma tu siatki usług (service mesh), a istio.enabled zachowuje wartość false.

tls.mode Kto wystawia certyfikat Co należy ustawić
existing (domyślnie) Państwo. Jeden obiekt Secret przechowuje certyfikat dla wszystkich trzech hostów. tls.existingSecret
cert-manager Używany już przez Państwa ClusterIssuer. Chart wysyła do niego żądanie o jeden certyfikat na każdy host. tls.clusterIssuer
none Nikt w klastrze. TLS kończy się przed klastrem, na Państwa load balancerze lub serwerze proxy. Nic, ale proszę zapoznać się z poniższym ostrzeżeniem

existing

# harrow-tls-existing.yaml (Helm values)
tls:
  mode: existing
  existingSecret: harrow-public-tls

Każdy obiekt Ingress obsługuje Secret harrow-public-tls, dlatego jego certyfikat musi obejmować nazwy console.harrow.example, api.harrow.example oraz auth.harrow.example. Należy utworzyć go w przestrzeni nazw przed instalacją:

kubectl -n nexus create secret tls harrow-public-tls --cert=harrow-public.crt --key=harrow-public.key

Kontrola wstępna (preflight) odczytuje ten certyfikat, ostrzega, gdy jego ważność wygasa w ciągu 30 dni, oraz wskazuje nazwę obiektu Secret, jeśli go brakuje. Gdy wybrany tryb to existing, a nazwa jest pusta, renderowanie zatrzymuje się z komunikatem tls.existingSecret is required when tls.mode is existing.

cert-manager

# harrow-tls-cert-manager.yaml (Helm values)
tls:
  mode: cert-manager
  clusterIssuer: harrow-internal-ca

Chart dodaje adnotację cert-manager.io/cluster-issuer do każdego z trzech obiektów Ingress, a cert-manager tworzy obiekty Secret nexus-console-tls, nexus-api-tls oraz nexus-auth-tls. Bez tls.clusterIssuer renderowanie zatrzymuje się z komunikatem tls.clusterIssuer is required when tls.mode is cert-manager.

Jeśli Państwa wystawca (issuer) korzysta z protokołu ACME (Automatic Certificate Management Environment) z wyzwaniem HTTP-01, nic więcej nie jest wymagane. Chart nie dodaje własnych przekierowań, więc żądanie do /.well-known/acme-challenge/ dociera do solvera Państwa wystawcy w niezmienionej postaci. W środowisku bez dostępu do internetu solver również jest obrazem kontenera: należy umieścić obraz cert-manager-acmesolver narzędzia cert-manager we własnym rejestrze, w przeciwnym razie każdy pod wyzwania będzie oczekiwał w stanie ErrImagePull.

brak

# harrow-tls-none.yaml (Helm values)
tls:
  mode: none
proxy:
  trustedCIDRs: "10.30.0.0/16"

W przypadku ustawienia none obiekty Ingress nie zawierają sekcji TLS. Należy go użyć, gdy load balancer lub odwrotne proxy (reverse proxy) przed klastrem terminuje ruch TLS dla trzech hostów.

Parametr proxy.trustedCIDRs określa przeskoki (hops) proxy, których nagłówkowi X-Forwarded-For ufa usługa nexus-auth. Wartość domyślna, 10.42.0.0/16, to sieć podów dystrybucji k3s, w której działa jej kontroler ingress. Na każdym innym klastrze należy ustawić tę wartość na sieć używaną przez pody Państwa kontrolera ingress, tak aby limity prób logowania oraz wpisy audytowe rejestrowały adres użytkownika, a nie serwera proxy.

Adres, certyfikat, proxy i poczta
Adres, certyfikat, proxy i poczta
Po zainstalowaniu adres, certyfikat, proxy oraz poczta mają swoje własne testy na jednej stronie, a ich wynik jest opisany słownie.

Kontrolery ingress

Chart tworzy trzy standardowe obiekty Ingress platformy Kubernetes, po jednym na każdy publiczny host. Każdy z nich kieruje ścieżkę / do jednej usługi (Service).

Ingress Host Usługa i port
nexus-console hosts.console nexus-alpha, 3000
nexus-api hosts.api nexus-gateway, 9092
nexus-auth hosts.auth nexus-auth, 9101

Kształtują je trzy wartości konfiguracyjne, a jedna wartość w polityce sieciowej musi być z nimi zgodna.

# harrow-ingress.yaml (Helm values)
ingress:
  enabled: true
  className: harrow-nginx
  annotations:
    "<annotation-key>": "<annotation-value>"
networkPolicy:
  ingressNamespace: ingress-harrow
  • Parametr ingress.className określa nazwę obiektu IngressClass. Jeśli pozostanie pusty, chart pomija klasę, a trzy obiekty Ingress przejmuje domyślna klasa klastra. Kontrola wstępna (preflight) sprawdza, czy wskazana klasa istnieje lub – gdy nie podano żadnej – czy dokładnie jedna klasa jest oznaczona jako domyślna.
  • Zawartość ingress.annotations jest dodawana do wszystkich trzech obiektów Ingress. Wartości są ciągami znaków, dlatego liczby i wartości logiczne należy ująć w cudzysłów. Parametr ten służy do przekazywania własnych ustawień Państwa kontrolera.
  • Ustawienie ingress.enabled: false sprawia, że obiekty Ingress w ogóle nie są renderowane – jest to opcja dla środowisk, które kierują ruch do trzech usług w inny sposób.
  • Parametr networkPolicy.ingressNamespace to przestrzeń nazw, w której działa Państwa kontroler ingress.

Ten ostatni parametr często bywa źródłem problemów. Polityka sieciowa chartu domyślnie blokuje cały ruch przychodzący do przestrzeni nazw, a następnie dopuszcza ruch z kontrolera ingress do trzech publicznych usług wyłącznie z przestrzeni nazw wskazanej przez Państwa. Wartość domyślna, kube-system, jest prawidłowa dla dystrybucji k3s, która uruchamia w niej kontroler Traefik. W przypadku każdego innego kontrolera pozostawienie tej wartości bez zmian sprawi, że kontroler nie będzie mógł połączyć się z systemem Nexus: obiekty Ingress istnieją, kontroler rejestruje przekroczenia czasu połączenia (connection timeouts), a przeglądarka zwraca błąd bramy (gateway error). Test „Ingress ports” w ramach kontroli wstępnej szuka w tej przestrzeni nazw usługi (Service) otwartej na portach 80 i 443, typu LoadBalancer lub NodePort, a jego wiersz fix wskazuje właśnie tę wartość.

Po lewej stronie blok „ingress controller” znajduje się wewnątrz obszaru otoczonego przerywaną linią z etykietą „namespace: networkPolicy.ingressNamespace (kube-system on k3s)”. Wychodzą z niego trzy strzałki z etykietami console.harrow.example, api.harrow.example oraz auth.harrow.example. Przecinają one linię ciągłą z etykietą „nexus namespace: default deny” i docierają do trzech bloków: „nexus-alpha :3000”, „nexus-gateway :9092” oraz „nexus-auth :9101”. Czwarta, wyszarzona strzałka wychodząca z bloku „any other namespace” zatrzymuje się na linii ciągłej z małym krzyżykiem.
Trzy publiczne hosty, przestrzeń nazw kontrolera ingress oraz polityka sieciowa, która dopuszcza ruch wyłącznie z tej przestrzeni nazw.

Pozostała część polityki sieciowej

Parametr networkPolicy.enabled ma domyślnie wartość true i tak powinno pozostać. Dzięki niemu żaden element w przestrzeni nazw nie łączy się ze światem zewnętrznym, z wyjątkiem systemu DNS (Domain Name System), interfejsu API (application programming interface) platformy Kubernetes dla weryfikatorów tokenów oraz adresów wymienionych przez Państwa na liście.

# harrow-network.yaml (Helm values)
networkPolicy:
  apiServerCIDRs: ["10.30.0.1/32"]
  externalEgressCIDRs: ["10.30.40.25/32"]

Parametr apiServerCIDRs to adres serwera API zapisany jako bloki CIDR (Classless Inter-Domain Routing) z maską /32. Jeśli jest pusty, chart odczytuje go z klastra podczas instalacji. Polecenie helm template nie ma klastra, z którego mogłoby go odczytać, dlatego w tym przypadku należy go podać. Parametr externalEgressCIDRs obejmuje wszystkie inne adresy, z którymi mogą łączyć się obciążenia (workloads); domyślnie jest pusty. Harrow wpisuje tu swój serwer przekazywania poczty (mail relay). Każdy zewnętrzny magazyn danych spoza przestrzeni nazw również musi zostać tutaj wymieniony, w przeciwnym razie polityka domyślnej blokady (default-deny) uniemożliwi usługom połączenie się z nim.

Tylko trzy obciążenia komunikują się kiedykolwiek z serwerem API: usługa dowodowa nexus-probitas, orkiestrator oraz zadanie powiernicze (custody Job) magazynu kluczy. Weryfikują one tokeny kont usług (service-account tokens) przedstawiane przez inne obciążenia. Polityka udostępnia adres serwera API, na portach 6443 i 443, wyłącznie tym trzem elementom i niczemu innemu. Jeśli te trzy elementy nie mogą się z nim połączyć, nie są w stanie zweryfikować tokenów przedstawianych przez inne obciążenia, dlatego należy podać każdy adres, pod jakim serwer API może występować.

Wybór trybu TLS

Organizacja Harrow wybrała cert-manager ze swoim wewnętrznym CA jako obiektem ClusterIssuer, a powodem było odnawianie certyfikatów. W trybie existing to człowiek musi odnowić certyfikat w obiekcie Secret przed jego wygaśnięciem, a 30-dniowe ostrzeżenie z kontroli wstępnej jest jedynym przypomnieniem. W trybie cert-manager odnowienie następuje automatycznie i nikt nie musi o tym pamiętać. Tryb none sprawdza się w środowiskach, w których każdy adres publiczny znajduje się już za load balancerem terminującym TLS dla wielu systemów, a certyfikatami zarządza odpowiedni zespół. Niezależnie od Państwa wyboru, certyfikat widoczny dla przeglądarki musi być przez nią zaufany. Certyfikat samopodpisany (self-signed), którego ostrzeżenia użytkownicy klikają i ignorują, uniemożliwia działanie kluczy dostępu (passkeys), ponieważ przeglądarka Chrome nie utworzy ani nie użyje klucza dostępu, jeśli wystąpiło ostrzeżenie o certyfikacie.

Pamięć masowa, poczta oraz repliki i zasoby

Klasa pamięci masowej (StorageClass)

# harrow-storage.yaml (Helm values)
storage:
  className: harrow-ssd
dataTier:
  postgres:
    size: 200Gi
  objectStore:
    size: 500Gi

Parametr storage.className ma zastosowanie do każdego żądania PVC (persistent volume claim) warstwy danych oraz do wolumenów magazynu kluczy. Pusta wartość oznacza domyślną klasę klastra, a kontrola wstępna zakończy się niepowodzeniem, jeśli żadna klasa nie jest oznaczona jako domyślna i nie wskazali Państwo żadnej nazwy. Każdy magazyn wewnątrzklastrowy ma swój własny parametr size. Dla magazynu kluczy są to keys.openbao.storage.unsealer i keys.openbao.storage.keystore oraz keys.receiptsStorage dla pokwitowań (receipts). Rozmiary należy dobrać z uwzględnieniem rocznego przyrostu danych.

Poczta

# harrow-mail.yaml (Helm values)
smtp:
  existingSecret: harrow-smtp

Nexus wysyła zaproszenia i powiadomienia za pośrednictwem Państwa serwera pocztowego. Parametr smtp.existingSecret wskazuje nazwę obiektu Secret, który tworzą Państwo w przestrzeni nazw wraz z danymi serwera pocztowego. Podobnie jak w przypadku każdej innej integracji, chart przyjmuje nazwę obiektu Secret, a nigdy same dane uwierzytelniające. Proszę pamiętać o polityce sieciowej: należy dodać adres serwera przekazywania poczty (relay) do networkPolicy.externalEgressCIDRs, w przeciwnym razie poczta zatrzyma się na granicy przestrzeni nazw. Dopóki poczta nie działa, nie można wysyłać zaproszeń, o czym informuje lista kontrolna pierwszego administratora.

Repliki i zasoby

Każdy komponent główny ma określoną liczbę replik oraz zasoby Kubernetes w sekcji components, a każdy magazyn wewnątrzklastrowy ma zasoby zdefiniowane w sekcji dataTier.

# harrow-sizing.yaml (Helm values)
components:
  console:  { replicas: 2, resources: { requests: { cpu: 200m, memory: 512Mi }, limits: { memory: 1Gi } } }
  auth:     { replicas: 2 }
  gateway:  { replicas: 2, resources: { requests: { cpu: 400m, memory: 1Gi }, limits: { memory: 2Gi } } }
  graphrag: { resources: { requests: { cpu: 400m, memory: 1Gi }, limits: { memory: 3Gi } } }
dataTier:
  postgres:
    resources: { requests: { cpu: "1", memory: 4Gi }, limits: { memory: 8Gi } }
  neo4j:
    heap: 2G
    pagecache: 1G
    resources: { requests: { cpu: 500m, memory: 4Gi }, limits: { memory: 4Gi } }

Domyślny pod Neo4j żąda 2 GiB pamięci i może wykorzystać maksymalnie 4 GiB. Przy 3 GB pamięci sterty (heap) i pamięci podręcznej stron (page cache) należy zwiększyć również wartość żądania (request), tak aby pod został umieszczony na węźle dysponującym odpowiednią ilością pamięci.

Komponenty posiadające parametry replicas oraz resources to: console, bff, auth, orchestrator, workflows, gateway, graphrag, probitas oraz skillsEngine. Usługa kluczy, keys, przyjmuje wyłącznie resources. Te komponenty główne są wymagane i nie można ich wyłączyć; chart uruchamia je niezależnie od ustawienia ich przełącznika enabled. Magazyny warstwy danych działają w jednej replice każdy.

W przypadku wolnej pamięci masowej dwie dodatkowe wartości dają usługom więcej czasu na uruchomienie: probes.startupFailureThreshold (domyślnie 60) oraz schemaWait.timeoutSeconds (1800), które określają, jak długo usługa czeka na migracje swojej bazy danych, zanim jej kontener startowy zakończy działanie z błędem.

Sesje logowania, limity zapytań i prywatne hosty modeli

Przed instalacją warto poznać trzy mniejsze grupy wartości, ponieważ użytkownicy zwracają na nie uwagę już pierwszego dnia.

# harrow-auth.yaml (Helm values)
auth:
  accessTokenTTL: 15m
  refreshTokenTTL: 12h
  rateLimitPerMinute: 5000
ai:
  installationHosts: [models.harrow.internal, .gpu.harrow.internal]

Parametry auth.accessTokenTTL oraz auth.refreshTokenTTL określają czas ważności dwóch tokenów sesji. Wartości domyślne – 15 minut i 12 godzin – oznaczają, że osoba, która zamknie laptopa wieczorem, rano będzie musiała zalogować się ponownie. Jeśli wymaga tego Państwa polityka bezpieczeństwa, można skrócić czas życia tokenu odświeżania (refresh token), należy się jednak wówczas liczyć z częstszym logowaniem.

Parametr auth.rateLimitPerMinute określa maksymalną liczbę żądań, jaką jeden zalogowany użytkownik może wysłać do usługi logowania w ciągu minuty, zanim odpowie ona kodem 429. Wartość domyślna, 5000, oznacza około 83 żądania na sekundę z jednego konta, co w zupełności wystarcza do pracy w konsoli i dla skryptów. Instalacja nie posiada planów subskrypcyjnych, więc każdego użytkownika obowiązuje ten sam limit. Można go obniżyć, aby zaostrzyć ochronę przed nadużyciami, lub podnieść w przypadku intensywnej automatyzacji. Ochrona przed atakami siłowymi (brute-force) podczas logowania, taka jak blokada konta czy limity prób weryfikacji dwuetapowej, stanowi odrębny mechanizm i nie jest tutaj konfigurowana.

Parametr ai.installationHosts zawiera listę dodatkowych nazw hostów wewnątrz instalacji, przeznaczonych dla należących do organizacji serwerów modeli AI (sztucznej inteligencji) działających pod prywatnymi nazwami. Każdy wpis to nazwa hosta, wzorzec .suffix dopasowujący każdą nazwę podrzędną, adres IP lub blok adresów IPv4 w notacji CIDR (Classless Inter-Domain Routing). Router traktuje je jako część instalacji na równi z własnymi hostami wydania. Sam serwer modeli wskazuje się w ai.localProvider.baseUrl; oba te zagadnienia omawia rozdział 2.14, Dostawcy i modele AI.

Co nigdy nie jest wartością konfiguracyjną

Niektórych elementów, których użytkownicy szukają w pliku wartości, celowo tam nie ma.

Brak w pliku wartości Dlaczego i gdzie się znajduje
Licencja Jest importowana po instalacji, w konsoli lub za pomocą polecenia nexusctl licence import <file>. Licencja nigdy nie jest wartością chartu ani zamontowanym plikiem. Szczegóły zawiera rozdział 2.13, Licencje.
Klucze modeli Każda organizacja przechowuje własne klucze we własnej puli, wprowadzanej w konsoli. Żadne dane uwierzytelniające dostawcy AI nigdy nie są wartością chartu.
Wzmocnienie zabezpieczeń rejestracji Internetowy mechanizm CAPTCHA oraz filtr sieciowy przy rejestracji są w instalacji wyłączone i nie ma parametru, który pozwalałby włączyć którykolwiek z nich. Mechanizm CAPTCHA wymagałby dostępu do internetu przy każdej rejestracji. Filtr sieciowy wymagałby licencjonowanej bazy danych geolokalizacyjnych, której chart nie zawiera. Zamiast tego rejestracja nieznanego użytkownika oczekuje na zatwierdzenie przez administratora, co wyjaśnia rozdział 2.12, Pierwsze uruchomienie.
Telemetria Schemat akceptuje tylko jedno ustawienie dla telemetry.enabled, którym jest false. Żadne dane nie opuszczają instalacji, a własne mechanizmy raportowania warstwy danych (raporty użycia Neo4j, telemetria Qdrant) również są wyłączone.

Sprawdzenie całego pliku przed instalacją

Po scaleniu fragmentów w jeden plik należy uruchomić na nim dwa testy ze swojej stacji roboczej. Polecenie helm lint --strict weryfikuje każdy klucz względem schematu chartu, a helm template renderuje całe wydanie do wglądu, zanim cokolwiek zostanie utworzone. Polecenia te wykorzystują adres chartu w edycji Community; w przypadku edycji Enterprise należy zamiast tego podać ścieżkę do pobranego chartu Enterprise (rozdział 2.7, Instalacja edycji Enterprise i zastosowanie licencji). Renderowanie na stacji roboczej nie może odczytać adresu serwera API z klastra, dlatego należy wcześniej ustawić w pliku parametr networkPolicy.apiServerCIDRs.

Dwa testy:

helm lint --strict oci://registry.adverant.ai/nexus/charts/nexus --version 1.0.0-alpha.1 -f harrow-prod-values.yaml
helm template nexus oci://registry.adverant.ai/nexus/charts/nexus --version 1.0.0-alpha.1 \
  -n nexus -f harrow-prod-values.yaml > harrow-render.yaml

Klucz z literówką powoduje błąd podczas sprawdzania składni (lint) z komunikatem „additional properties” i wskazaniem nazwy tego klucza. Brak wymaganej wartości, takiej jak host w przypadku zewnętrznego magazynu danych, powoduje zatrzymanie renderowania z komunikatem zacytowanym w tym rozdziale. Polecenie helm template nie ma klastra, z którego mogłoby odczytać dane, dlatego podczas renderowania w trybie offline należy podać networkPolicy.apiServerCIDRs, w przeciwnym razie proces zatrzyma się i o nie poprosi.

Następnie należy uruchomić kontrolę wstępną (preflight) z tym samym plikiem. Kontrola wstępna to jedyny test, który odczytuje jednocześnie stan klastra i plik wartości: to właśnie na tym etapie wychodzą na jaw błędna przestrzeń nazw kontrolera ingress, brakująca klasa pamięci masowej czy certyfikat wygasający w przyszłym tygodniu, zanim ktokolwiek zacznie polegać na tej instalacji.

Zarządzany Kubernetes

Nexus działa na każdym zgodnym ze standardem klastrze Kubernetes w wersji 1.33 lub nowszej, w tym na usługach zarządzanych u dostawców chmurowych. Żaden element chartu nie jest przypisany do konkretnego dostawcy. Różnica w stosunku do dystrybucji k3s sprowadza się do kilku wartości, z których każdą omówiono powyżej:

  • Jako pierwszy instalowany jest cert-manager v1.21.3, tak jak na każdym innym klastrze. | Na klastrze zarządzanym | Co należy ustawić lub sprawdzić | |---|---| | Pamięć masowa | Należy podać nazwę klasy dostawcy w storage.className lub oznaczyć jedną z klas jako domyślną. | | Ingress | Należy zainstalować używany kontroler ingress, wystawić go na portach 80 i 443, ustawić ingress.className, jeśli nie jest to klasa domyślna, oraz ustawić networkPolicy.ingressNamespace na jego przestrzeń nazw. | | Przeskoki proxy | Należy ustawić proxy.trustedCIDRs na sieć podów tego kontrolera. | | Serwer API | Jeśli instalator nie może odczytać adresu serwera API z klastra, należy podać go w networkPolicy.apiServerCIDRs. | | Egzekwowanie polityk sieciowych | Polityki chartu działają tylko tam, gdzie wtyczka sieciowa klastra egzekwuje obiekty NetworkPolicy. Należy wybrać konfigurację klastra, która to zapewnia. | | Obrazy | Węzły muszą mieć dostęp do registry.adverant.ai lub do Państwa własnego rejestru wskazanego w global.imageRegistry. |

Przed wykonaniem jakichkolwiek innych czynności należy uruchomić kontrolę wstępną (preflight). Odczytuje ona jednocześnie stan klastra oraz plik wartości i wyświetla każdy z tych elementów jako osobny wiersz, podając sposób naprawy obok każdego niespełnionego wymagania. Rozdział 2.5, Kontrola wstępna za pomocą nexusctl, przedstawia przykładowy raport.

przed instalacją
Przed instalacją
Pomyślny wynik kontroli wstępnej na klastrze produkcyjnym. Każdy wiersz odpowiada jednemu wymaganiu, a każde ostrzeżenie zawiera w wierszu poniżej instrukcję naprawy.