รุ่น 1.0.0-alpha.1ล่าสุด
บทที่ 2.11
รูปแบบการตั้งค่าอื่นๆ: ที่เก็บข้อมูลภายนอก, TLS และ Ingress
ค่ากำหนดต่างๆ ที่ช่วยปรับ Nexus ให้เข้ากับคลัสเตอร์ที่ไม่ได้เริ่มต้นจากศูนย์ ซึ่งรวมถึง TLS (Transport Layer Security) ตลอดจนฐานข้อมูลที่คุณรันอยู่แล้ว ใบรับรองของคุณเอง Ingress controller ตัวอื่น, Storage class, เมล, พร็อกซี, เรพลิกา และ Managed Kubernetes
หน้านี้แปลโดย AI จากต้นฉบับภาษาอังกฤษ หากมีส่วนใดไม่ชัดเจน โปรดอ้างอิงจากหน้าภาษาอังกฤษ อ่านหน้านี้เป็นภาษาอังกฤษ

คลัสเตอร์ใช้งานจริงของ Harrow Port Authority ไม่ใช่คลัสเตอร์เปล่า และเฉพาะเรื่องของ TLS (Transport Layer Security) เพียงอย่างเดียวก็มีถึงสามส่วนแล้ว ทีมฐานข้อมูลรัน PostgreSQL บนเครื่องของตนเองและต้องการให้ฐานข้อมูลทั้งหมดอยู่ที่นั่น โดยสำรองข้อมูลตามวิธีของพวกเขา ใบรับรองมาจาก CA (certificate authority) ภายในของ Harrow ผ่าน cert-manager ตัวควบคุม Ingress ไม่ใช่ Traefik และอยู่ในเนมสเปซของตัวเอง ทั้งหมดนี้ไม่จำเป็นต้องแยกสายพัฒนา (fork) ของชาร์ตแต่อย่างใด ความแตกต่างแต่ละอย่างเป็นเพียงค่าการตั้งค่า และบทนี้จะพาไปดูทีละรายการตามลำดับที่ Tomás Reilly ได้พบเจอ
บล็อกของค่าการตั้งค่าทุกบล็อกในบทนี้เป็นเพียงส่วนย่อย ให้ผสานส่วนที่คุณต้องการเข้ากับไฟล์ค่าการตั้งค่าของคุณเอง ควบคู่ไปกับ global, hosts, edition และ keys จากบทที่ 2.6 การติดตั้งรุ่น Community บน Kubernetes สคีมาของชาร์ตจะปฏิเสธคีย์ใดๆ ที่ไม่รู้จัก ดังนั้นคีย์ที่สะกดผิดจะทำให้ helm lint --strict และทำให้การติดตั้งล้มเหลวแทนที่จะถูกข้ามไป นั่นเป็นความตั้งใจ เพราะการพิมพ์ผิดใน dataTier ที่ส่งผลให้ระบบจัดเก็บข้อมูลถูกทิ้งไว้ในคลัสเตอร์โดยไม่มีการแจ้งเตือน ย่อมเลวร้ายกว่าการเกิดข้อผิดพลาด
ที่เก็บข้อมูลภายนอก
Nexus เก็บข้อมูลไว้ในระบบจัดเก็บข้อมูลห้าแห่ง โดยค่าเริ่มต้นแต่ละแห่งจะทำงานอยู่ภายในคลัสเตอร์จากอิมเมจที่ลงนามแล้วของตัวรีลีสเอง พร้อมโวลุ่มของตัวเอง
| ที่เก็บข้อมูล | คีย์ใน Values | ค่าเริ่มต้นภายในคลัสเตอร์ | โวลุ่มเริ่มต้น |
|---|---|---|---|
| PostgreSQL 16 พร้อมด้วย PostGIS 3 และ pgvector 0.8 | dataTier.postgres |
อิมเมจของรีลีส | 50Gi |
| Valkey 8.1 | dataTier.valkey |
อิมเมจของรีลีส | 5Gi |
| Neo4j 5.26 Community Edition | dataTier.neo4j |
อิมเมจของรีลีส | 20Gi |
| Qdrant 1.15 | dataTier.qdrant |
อิมเมจของรีลีส | 10Gi |
| SeaweedFS 4.48 ซึ่งเป็นระบบจัดเก็บอ็อบเจกต์ที่เข้ากันได้กับ Amazon S3 (Simple Storage Service) | dataTier.objectStore |
อิมเมจของรีลีส | 50Gi |
ระบบใดก็ตามในนี้สามารถเปลี่ยนเป็นระบบที่คุณรันเองแทนได้ ตั้งค่า mode ของระบบนั้นเป็น external ระบุโฮสต์ และระบุชื่อ Secret ที่เก็บข้อมูลรับรองของระบบนั้น เพิ่มที่อยู่ของระบบจัดเก็บข้อมูลลงใน networkPolicy.externalEgressCIDRs ด้วยเช่นกัน (ดูส่วนนโยบายเครือข่ายด้านล่าง) เนื่องจากเนมสเปซจะปฏิเสธทราฟฟิกขาออกอื่นๆ ทั้งหมด สำหรับระบบจัดเก็บข้อมูลภายนอก ชาร์ตจะไม่เรนเดอร์ส่วนใดๆ ของระบบนั้นเลย คือไม่มี StatefulSet ไม่มี Service และไม่มีโวลุ่ม เซอร์วิสต่างๆ จะเชื่อมต่อกับโฮสต์ที่คุณระบุไว้
# harrow-external-postgres.yaml (Helm values)
dataTier:
postgres:
mode: external
port: 5432
sslmode: verify-full
external:
host: pg-nexus.db.harrow.example
existingSecret: harrow-postgresSecret จะถูกสร้างขึ้นโดยคุณ ในเนมสเปซที่ติดตั้ง Nexus ก่อนทำการติดตั้ง ชาร์ตจะเก็บไว้เพียงแค่ชื่อของมันเท่านั้น พอดที่ต้องการใช้ข้อมูลรับรองจะอ่านข้อมูลจาก Secret ของคุณเมื่อเริ่มต้นทำงาน และไม่มีการคัดลอกสิ่งใดไปยัง Secret ของตัวชาร์ตเอง หากต้องการเปลี่ยนข้อมูลรับรองก็เพียงแค่รีสตาร์ทพอดที่ใช้งานข้อมูลนั้น โดยไม่มีอะไรต้องเรนเดอร์ใหม่
ระบบจัดเก็บข้อมูลแต่ละแห่งจะมองหาชื่อคีย์ที่กำหนดไว้ตายตัวใน Secret ของตน:
| ที่เก็บข้อมูล | คีย์ใน Secret |
|---|---|
| PostgreSQL | username และ password สำหรับ superuser บนเซิร์ฟเวอร์นั้น และ ca.crt ซึ่งเป็นผู้ออกใบรับรอง (CA) ที่ลงนามในใบรับรองของเซิร์ฟเวอร์ |
| Valkey | password |
| Neo4j | username และ password |
| Qdrant | api-key |
| ระบบจัดเก็บอ็อบเจกต์ | access-key และ secret-key |
โหลดแต่ละค่าจากไฟล์ เพื่อไม่ให้ค่านั้นปรากฏอยู่ในประวัติคำสั่งเชลล์และในไฟล์ค่าการตั้งค่าของคุณ:
kubectl create namespace nexus
kubectl -n nexus create secret generic harrow-postgres \
--from-file=username=./pg-username --from-file=password=./pg-password --from-file=ca.crt=./harrow-db-ca.crtระบบจัดเก็บข้อมูลภายนอกที่ไม่ได้ระบุชื่อ Secret จะทำให้การเรนเดอร์หยุดลง เช่นเดียวกับกรณีที่ไม่ได้ระบุโฮสต์
PostgreSQL
เซิร์ฟเวอร์ภายนอกจะต้องมีสิ่งเดียวกับที่อิมเมจของรีลีสมีให้ นั่นคือ PostgreSQL 16 พร้อมด้วย PostGIS 3 และ pgvector ทราฟฟิกที่ส่งไปยังเซิร์ฟเวอร์จะถูกเข้ารหัสเสมอและตรวจสอบกับ ca.crt ใน Secret ของคุณ ตั้งค่า sslmode เป็น verify-full ซึ่งจะตรวจสอบด้วยว่าใบรับรองของเซิร์ฟเวอร์ระบุชื่อโฮสต์ตรงกับที่คุณให้ไว้หรือไม่ หรือตั้งเป็น verify-ca เมื่อใช้เซิร์ฟเวอร์ภายนอก การเรนเดอร์จะปฏิเสธค่า disable และ require ส่วน Postgres ภายในคลัสเตอร์จะตรงกันข้าม ทราฟฟิกของมันจะไม่ออกนอกเนมสเปซเลย นโยบายเครือข่ายจะจำกัดไว้ที่นั่น และจะรับเฉพาะค่า disable เท่านั้น ไม่ว่าคุณจะเลือกโหมดใด ใบรับรองจะต้องระบุชื่อโฮสต์ใน external.host เนื่องจากบางเซอร์วิสจะตรวจสอบชื่อนี้ในการเชื่อมต่อทุกครั้ง
เมื่อทำการติดตั้ง Job สำหรับบูตสแตรปจะติดต่อไปยังเซิร์ฟเวอร์ด้วยบัญชีใน Secret ของคุณ และสร้างบทบาท (role) ที่ Nexus ใช้ทำงาน โดยจะสร้างบทบาทสำหรับไมเกรตที่เป็นเจ้าของสคีมา บทบาทสำหรับรันไทม์ และบทบาทสำหรับเข้าสู่ระบบหนึ่งรายการต่อหนึ่งเซอร์วิส Nexus จะสร้างรหัสผ่านสำหรับบทบาทเหล่านี้และเก็บรักษาไว้ ไม่มีบทบาทใดเลยที่เป็น superuser และไม่มีบทบาทใดสามารถข้ามผ่านการรักษาความปลอดภัยระดับแถว (row-level security) ได้ ดังนั้นนโยบายการแยกข้อมูลทุกอย่างในฐานข้อมูลจึงมีผลบังคับใช้กับทุกเซอร์วิส ตัวกระบวนการบูตสแตรปเองจำเป็นต้องใช้สิทธิ์ superuser เนื่องจากมีขั้นตอนหนึ่งที่ต้องปิดกั้นฟังก์ชันในตัวของ PostgreSQL และมีเพียง superuser เท่านั้นที่ทำเช่นนั้นได้ มีเพียงกระบวนการบูตสแตรปและขั้นตอนการจัดเตรียมระบบของคอนโซลเองเท่านั้นที่ใช้บัญชีนี้ ด้วยเหตุนี้ บริการฐานข้อมูลแบบมีการจัดการ (managed database service) ที่บทบาทผู้ดูแลระบบไม่ได้เป็น superuser ที่แท้จริง จึงไม่สามารถใช้โฮสต์ฐานข้อมูลของ Nexus ได้
Job จะตรวจสอบเซิร์ฟเวอร์ของคุณก่อนที่จะเข้าไปจัดการใดๆ มันจะหยุดทำงานโดยไม่เปลี่ยนแปลงสิ่งใดเลยหากบัญชีใน Secret ของคุณไม่ใช่ superuser หากมีบทบาทที่ชื่อ nexus อยู่ก่อนแล้วพร้อมด้วยคุณลักษณะ SUPERUSER หรือ BYPASSRLS ตัว Job จะหยุดทำงานพร้อมข้อความ nexus-db-bootstrap: role nexus exists with SUPERUSER or BYPASSRLS on this server; nexus_migrator will not be made a member of it. Nothing more was done. ให้ลบคุณลักษณะเหล่านั้นออกจากบทบาทดังกล่าว หรือใช้เซิร์ฟเวอร์ที่ชื่อนี้ยังว่างอยู่ แล้วจึงติดตั้งอีกครั้ง
Valkey, Neo4j, Qdrant และระบบจัดเก็บอ็อบเจกต์
อีกระบบทั้งสี่จะรับการตั้งค่าสามรายการเหมือนกัน ได้แก่ mode, external.host และ external.existingSecret นี่คือทั้งสี่ระบบที่ถูกเปลี่ยนไปใช้ระบบของ Harrow เอง:
# harrow-external-stores.yaml (Helm values)
dataTier:
valkey:
mode: external
external: { host: valkey.db.harrow.example, existingSecret: harrow-valkey }
neo4j:
mode: external
external: { host: neo4j.db.harrow.example, existingSecret: harrow-neo4j }
qdrant:
mode: external
external: { host: qdrant.db.harrow.example, existingSecret: harrow-qdrant }
objectStore:
mode: external
external: { host: objects.db.harrow.example, existingSecret: harrow-objects }รันเวอร์ชันเดียวกับที่อิมเมจของรีลีสมีให้ตามที่ระบุในตารางด้านบน บนพอร์ตที่เซอร์วิสต่างๆ ใช้งาน Valkey รอรับการเชื่อมต่อที่พอร์ต 6379 และ Neo4j ที่พอร์ต 7687 ส่วน Qdrant ใช้พอร์ต 6333 และระบบจัดเก็บอ็อบเจกต์ใช้พอร์ต 8333 ระบบจัดเก็บอ็อบเจกต์จะต้องเข้ากันได้กับ S3 รหัสผ่านของ Valkey จะถูกนำไปใส่ในที่อยู่การเชื่อมต่อภายในแต่ละพอด ดังนั้นควรใช้เฉพาะตัวอักษรและตัวเลขเท่านั้น (อักขระ -._~ สามารถใช้ได้เช่นกัน)
หาก mode เป็น external และ external.host ว่างเปล่า การเรนเดอร์จะหยุดลงพร้อมข้อความ dataTier.<store>.external.host is required when mode is external การย้ายระบบจัดเก็บข้อมูลจากภายในคลัสเตอร์ไปเป็นภายนอกหลังจากที่มีผู้ใช้งาน Nexus ไปแล้ว ถือเป็นการย้ายข้อมูลที่คุณต้องดำเนินการด้วยตนเอง และชาร์ตจะไม่คัดลอกข้อมูลใดๆ ให้คุณ ดังนั้นโปรดตัดสินใจก่อนการติดตั้งครั้งแรก
ระบบจัดเก็บคีย์ ซึ่งก็คือ OpenBao ไม่ได้อยู่ในรายการนี้และไม่สามารถแยกไปไว้ภายนอกได้ ระบบนี้เป็นส่วนหนึ่งของข้อมูลประจำตัวของการติดตั้ง และจะทำงานอยู่ภายในคลัสเตอร์ในทุกๆ การติดตั้ง
TLS ที่จุดเชื่อมต่อสาธารณะ
tls.mode เป็นตัวกำหนดว่าโฮสต์สาธารณะทั้งสามจะได้รับใบรับรองอย่างไร และทำหน้าที่เพียงแค่นั้น ทราฟฟิกระหว่างเซอร์วิสจะใช้ mutual TLS เสมอด้วยใบรับรองจาก CA ภายในของตัวชาร์ตเองซึ่งออกโดย cert-manager ไม่ว่าจะอยู่ในโหมดใดก็ตาม ไม่มีการใช้ service mesh และ istio.enabled จะคงค่าเป็น false
tls.mode |
ผู้สร้างใบรับรอง | สิ่งที่คุณต้องตั้งค่า |
|---|---|---|
existing (ค่าเริ่มต้น) |
คุณเอง โดยใช้หนึ่ง Secret เก็บใบรับรองสำหรับทั้งสามโฮสต์ | tls.existingSecret |
cert-manager |
ClusterIssuer ที่คุณรันไว้อยู่แล้ว ชาร์ตจะขอใบรับรองจากระบบนี้หนึ่งใบต่อหนึ่งโฮสต์ | tls.clusterIssuer |
none |
ไม่มีใครในคลัสเตอร์สร้าง TLS จะสิ้นสุดที่ด้านหน้าคลัสเตอร์ ที่โหลดบาลานเซอร์หรือพร็อกซีของคุณ | ไม่ต้องตั้งค่าใดๆ แต่โปรดอ่านคำเตือนด้านล่าง |
existing
# harrow-tls-existing.yaml (Helm values)
tls:
mode: existing
existingSecret: harrow-public-tlsทุก Ingress จะให้บริการโดยใช้ Secret harrow-public-tls ดังนั้นใบรับรองของมันจะต้องระบุชื่อ console.harrow.example, api.harrow.example และ auth.harrow.example ให้สร้าง Secret นี้ไว้ในเนมสเปซก่อนที่คุณจะทำการติดตั้ง:
kubectl -n nexus create secret tls harrow-public-tls --cert=harrow-public.crt --key=harrow-public.keyการตรวจสอบล่วงหน้า (preflight) จะอ่านใบรับรองนี้ แจ้งเตือนเมื่อใกล้หมดอายุภายใน 30 วัน และระบุชื่อ Secret หายไปเมื่อไม่พบ เมื่อโหมดถูกตั้งเป็น existing และชื่อว่างเปล่า การเรนเดอร์จะหยุดลงพร้อมข้อความ tls.existingSecret is required when tls.mode is existing
cert-manager
# harrow-tls-cert-manager.yaml (Helm values)
tls:
mode: cert-manager
clusterIssuer: harrow-internal-caชาร์ตจะเพิ่มแอนโนเทชัน cert-manager.io/cluster-issuer ลงในแต่ละ Ingress ทั้งสามรายการ และ cert-manager จะสร้าง Secret ชื่อ nexus-console-tls, nexus-api-tls และ nexus-auth-tls หากไม่มี tls.clusterIssuer การเรนเดอร์จะหยุดลงพร้อมข้อความ tls.clusterIssuer is required when tls.mode is cert-manager
หากผู้ออกใบรับรองของคุณใช้ ACME (Automatic Certificate Management Environment) ร่วมกับการตรวจสอบสิทธิ์แบบ HTTP-01 ก็ไม่จำเป็นต้องตั้งค่าอื่นใดเพิ่มเติม ชาร์ตไม่ได้เพิ่มการเปลี่ยนเส้นทาง (redirect) ของตัวเอง ดังนั้นคำขอสำหรับ /.well-known/acme-challenge/ จะไปถึงตัวแก้ไข (solver) ของผู้ออกใบรับรองของคุณโดยไม่ถูกเปลี่ยนแปลง ในไซต์ที่ไม่มีอินเทอร์เน็ต ตัวแก้ไขนี้ก็เป็นอิมเมจหนึ่งเช่นกัน ดังนั้นให้นำอิมเมจ cert-manager-acmesolver ของ cert-manager ไปไว้ในรีจิสทรีของคุณ มิฉะนั้นพอดสำหรับการตรวจสอบสิทธิ์ทุกพอดจะค้างอยู่ในสถานะ ErrImagePull
ไม่มี
# harrow-tls-none.yaml (Helm values)
tls:
mode: none
proxy:
trustedCIDRs: "10.30.0.0/16"เมื่อใช้ none ตัว Ingress ทั้งหมดจะไม่มีส่วนของ TLS ให้ใช้ตัวเลือกนี้เมื่อมีโหลดบาลานเซอร์หรือรีเวิร์สพร็อกซีอยู่ด้านหน้าคลัสเตอร์ทำหน้าที่สิ้นสุดการเชื่อมต่อ TLS สำหรับทั้งสามโฮสต์
proxy.trustedCIDRs ใช้ระบุชื่อฮอปของพร็อกซีที่ nexus-auth จะเชื่อถือเฮดเดอร์ X-Forwarded-For ค่าเริ่มต้นคือ 10.42.0.0/16 ซึ่งเป็นเครือข่ายพอดของ k3s ที่ตัวควบคุม Ingress ทำงานอยู่ บนคลัสเตอร์อื่นๆ ให้ตั้งค่านี้เป็นเครือข่ายที่พอดของตัวควบคุม Ingress ของคุณใช้งาน เพื่อให้การจำกัดอัตราการลงชื่อเข้าใช้และบันทึกการตรวจสอบ (audit records) มองเห็นที่อยู่ของผู้ใช้จริง ไม่ใช่ที่อยู่ของพร็อกซี
Ingress controller
ชาร์ตจะสร้าง Kubernetes Ingress แบบธรรมดาขึ้นสามรายการ โดยแยกเป็นหนึ่งรายการต่อหนึ่งโฮสต์สาธารณะ แต่ละรายการจะกำหนดเส้นทางของพาธ / ไปยังหนึ่ง Service
| Ingress | โฮสต์ | Service และพอร์ต |
|---|---|---|
nexus-console |
hosts.console |
nexus-alpha, 3000 |
nexus-api |
hosts.api |
nexus-gateway, 9092 |
nexus-auth |
hosts.auth |
nexus-auth, 9101 |
มีค่าการตั้งค่าสามรายการที่เป็นตัวกำหนดรูปแบบของ Ingress เหล่านี้ และมีอีกหนึ่งค่าในนโยบายเครือข่ายที่จะต้องสอดคล้องกัน
# harrow-ingress.yaml (Helm values)
ingress:
enabled: true
className: harrow-nginx
annotations:
"<annotation-key>": "<annotation-value>"
networkPolicy:
ingressNamespace: ingress-harrowingress.classNameใช้ระบุชื่อ IngressClass หากปล่อยว่างไว้ ชาร์ตจะไม่ระบุคลาส และคลาสเริ่มต้นของคลัสเตอร์จะรับหน้าที่จัดการ Ingress ทั้งสามรายการ การตรวจสอบล่วงหน้า (preflight) จะตรวจดูว่าคลาสนั้นมีอยู่จริงหรือไม่ หรือในกรณีที่คุณไม่ได้ระบุชื่อ ก็จะตรวจดูว่ามีเพียงคลาสเดียวเท่านั้นที่ถูกทำเครื่องหมายเป็นค่าเริ่มต้นingress.annotationsจะถูกเพิ่มเข้าไปใน Ingress ทั้งสามรายการ ค่าทั้งหมดต้องเป็นสตริง ดังนั้นให้ใส่เครื่องหมายอัญประกาศครอบตัวเลขและค่าบูลีน ใช้ส่วนนี้สำหรับการตั้งค่าเฉพาะของตัวควบคุมของคุณเองingress.enabled: falseจะไม่เรนเดอร์ Ingress ใดๆ เลย สำหรับไซต์ที่กำหนดเส้นทางไปยังทั้งสาม Service ด้วยวิธีอื่นnetworkPolicy.ingressNamespaceคือเนมสเปซที่ตัวควบคุม Ingress ของคุณทำงานอยู่
ข้อสุดท้ายนี้มักทำให้หลายคนพลาดได้ นโยบายเครือข่ายของชาร์ตจะปฏิเสธทราฟฟิกทั้งหมดที่เข้ามาในเนมสเปซเป็นค่าเริ่มต้น จากนั้นจึงจะอนุญาตให้ตัวควบคุม Ingress เข้าถึง Service สาธารณะทั้งสามได้เฉพาะจากเนมสเปซที่คุณระบุไว้เท่านั้น ค่าเริ่มต้นคือ kube-system ซึ่งถูกต้องสำหรับ k3s ที่รัน Traefik ไว้ที่นั่น แต่หากใช้ตัวควบคุมอื่นแล้วปล่อยค่านี้ไว้ตามเดิม ตัวควบคุมจะไม่สามารถติดต่อกับ Nexus ได้ กล่าวคือ Ingress มีอยู่จริง แต่ตัวควบคุมจะบันทึกข้อผิดพลาดการหมดเวลาเชื่อมต่อ (connection timeouts) และเบราว์เซอร์จะได้รับข้อผิดพลาดเกตเวย์ (gateway error) การตรวจสอบ "Ingress ports" ของกระบวนการตรวจสอบล่วงหน้า (preflight) จะมองหา Service ในเนมสเปซนั้นที่เปิดพอร์ต 80 และ 443 ในรูปแบบ LoadBalancer หรือ NodePort และบรรทัด fix ของผลการตรวจสอบจะระบุชื่อค่านี้ไว้
ส่วนที่เหลือของนโยบายเครือข่าย
networkPolicy.enabled มีค่าเป็น true โดยค่าเริ่มต้นและควรคงไว้เช่นนั้น ด้วยการตั้งค่านี้ จะไม่มีสิ่งใดในเนมสเปซที่สามารถติดต่อออกไปภายนอกได้เลย ยกเว้น DNS (Domain Name System), Kubernetes API (application programming interface) สำหรับตัวตรวจสอบโทเค็น และที่อยู่ที่คุณระบุไว้ในรายการ
# harrow-network.yaml (Helm values)
networkPolicy:
apiServerCIDRs: ["10.30.0.1/32"]
externalEgressCIDRs: ["10.30.40.25/32"]apiServerCIDRs คือที่อยู่ของเซิร์ฟเวอร์ API ในรูปแบบ /32 CIDR (Classless Inter-Domain Routing) หากปล่อยว่างไว้ ชาร์ตจะอ่านค่านี้จากคลัสเตอร์เมื่อทำการติดตั้ง ส่วน helm template จะไม่มีคลัสเตอร์ให้อ่าน ดังนั้นให้ระบุค่าไว้ที่นั่น externalEgressCIDRs คือที่อยู่อื่นๆ ทั้งหมดที่เวิร์กโหลดสามารถติดต่อได้ ซึ่งโดยค่าเริ่มต้นจะว่างเปล่า Harrow ระบุเซิร์ฟเวอร์รีเลย์เมลของตนไว้ในส่วนนี้ ระบบจัดเก็บข้อมูลภายนอกทุกแห่งที่อยู่นอกเนมสเปซจะต้องถูกระบุไว้ที่นี่ด้วยเช่นกัน มิฉะนั้นนโยบายปฏิเสธเป็นค่าเริ่มต้น (default-deny) จะหยุดไม่ให้เซอร์วิสต่างๆ ติดต่อไปยังระบบเหล่านั้นได้
มีเวิร์กโหลดเพียงสามตัวเท่านั้นที่จะติดต่อกับเซิร์ฟเวอร์ API ได้แก่ เซอร์วิสจัดการหลักฐาน nexus-probitas ตัวออร์เคสเตรเตอร์ และ Job จัดการสิทธิ์การครอบครองของระบบจัดเก็บคีย์ เวิร์กโหลดเหล่านี้ทำหน้าที่ตรวจสอบโทเค็นบัญชีเซอร์วิส (service-account tokens) ที่เวิร์กโหลดอื่นแสดง นโยบายจะอนุญาตให้เข้าถึงที่อยู่ของเซิร์ฟเวอร์ API บนพอร์ต 6443 และ 443 แก่เวิร์กโหลดทั้งสามนี้เท่านั้นและไม่อนุญาตให้สิ่งอื่นใดอีก หากทั้งสามตัวนี้ไม่สามารถติดต่อกับเซิร์ฟเวอร์ API ได้ พวกมันก็จะไม่สามารถตรวจสอบโทเค็นที่เวิร์กโหลดอื่นแสดงได้ ดังนั้นโปรดระบุที่อยู่ทั้งหมดที่เซิร์ฟเวอร์ API อาจมี
การเลือกโหมด TLS
Harrow เลือกใช้ cert-manager ร่วมกับ CA ภายในของตนในฐานะ ClusterIssuer และเหตุผลก็คือเรื่องของการต่ออายุ เมื่อใช้ existing จะต้องมีคนคอยต่ออายุใบรับรองใน Secret ก่อนที่จะหมดอายุ และการแจ้งเตือนล่วงหน้า 30 วันของระบบตรวจสอบล่วงหน้า (preflight) ก็เป็นเพียงสิ่งเตือนความจำเดียวที่มี แต่เมื่อใช้ cert-manager การต่ออายุจะเกิดขึ้นเองโดยอัตโนมัติและไม่มีใครต้องคอยจำ ส่วน none จะเหมาะกับไซต์ที่ที่อยู่สาธารณะทุกแห่งอยู่หลังโหลดบาลานเซอร์ที่ทำหน้าที่สิ้นสุด TLS ให้กับหลายๆ ระบบอยู่แล้ว และทีมที่ดูแลส่วนนั้นเป็นเจ้าของใบรับรองเอง ไม่ว่าคุณจะเลือกแบบใด ใบรับรองที่เบราว์เซอร์มองเห็นจะต้องเป็นใบรับรองที่เบราว์เซอร์เชื่อถือ ใบรับรองที่ลงนามด้วยตนเอง (self-signed certificate) ซึ่งผู้ใช้ต้องคลิกยืนยันเพื่อข้ามคำเตือนจะทำให้พาสคีย์ (passkey) ใช้งานไม่ได้ เนื่องจาก Chrome จะไม่สร้างหรือใช้พาสคีย์ภายใต้หน้าจอคำเตือนเรื่องใบรับรอง
พื้นที่จัดเก็บข้อมูล เมล ตลอดจนเรพลิกาและทรัพยากร
Storage class
# harrow-storage.yaml (Helm values)
storage:
className: harrow-ssd
dataTier:
postgres:
size: 200Gi
objectStore:
size: 500Gistorage.className มีผลใช้กับ PVC (persistent volume claim) ของระดับชั้นข้อมูล (data-tier) ทุกตัว และกับโวลุ่มของระบบจัดเก็บคีย์ หากปล่อยว่างไว้จะหมายถึงการใช้คลาสเริ่มต้นของคลัสเตอร์ และการตรวจสอบล่วงหน้า (preflight) จะล้มเหลวหากไม่มีคลาสใดถูกทำเครื่องหมายเป็นค่าเริ่มต้นและคุณก็ไม่ได้ระบุชื่อคลาสไว้ ระบบจัดเก็บข้อมูลภายในคลัสเตอร์แต่ละแห่งมี size ของตัวเอง ส่วนของระบบจัดเก็บคีย์คือ keys.openbao.storage.unsealer และ keys.openbao.storage.keystore โดยมี keys.receiptsStorage สำหรับเก็บใบรับรองการทำรายการ (receipts) โปรดเลือกขนาดให้เพียงพอสำหรับการเติบโตของข้อมูลในระยะเวลาหนึ่งปี
เมล
# harrow-mail.yaml (Helm values)
smtp:
existingSecret: harrow-smtpNexus ส่งคำเชิญและการแจ้งเตือนผ่านเซิร์ฟเวอร์เมลของคุณ smtp.existingSecret ใช้ระบุชื่อ Secret ที่คุณสร้างขึ้นในเนมสเปซซึ่งเก็บรายละเอียดของเซิร์ฟเวอร์เมล เช่นเดียวกับการเชื่อมต่อระบบอื่นๆ ทุกส่วน ชาร์ตจะรับเพียงชื่อของ Secret เท่านั้นและจะไม่รับข้อมูลรับรองโดยตรง โปรดอย่าลืมนโยบายเครือข่าย ให้เพิ่มที่อยู่ของรีเลย์เมลลงใน networkPolicy.externalEgressCIDRs มิฉะนั้นเมลจะถูกหยุดไว้ที่ขอบเขตของเนมสเปซ จนกว่าระบบเมลจะใช้งานได้ จะไม่สามารถส่งคำเชิญใดๆ ได้ และรายการตรวจสอบของผู้ดูแลระบบคนแรกก็จะระบุไว้เช่นนั้น
จำนวนเรพลิกาและทรัพยากร
ส่วนประกอบหลักแต่ละส่วนจะมีจำนวนเรพลิกาและทรัพยากรของ Kubernetes อยู่ภายใต้ components และระบบจัดเก็บข้อมูลภายในคลัสเตอร์แต่ละแห่งจะมีทรัพยากรอยู่ภายใต้ dataTier
# harrow-sizing.yaml (Helm values)
components:
console: { replicas: 2, resources: { requests: { cpu: 200m, memory: 512Mi }, limits: { memory: 1Gi } } }
auth: { replicas: 2 }
gateway: { replicas: 2, resources: { requests: { cpu: 400m, memory: 1Gi }, limits: { memory: 2Gi } } }
graphrag: { resources: { requests: { cpu: 400m, memory: 1Gi }, limits: { memory: 3Gi } } }
dataTier:
postgres:
resources: { requests: { cpu: "1", memory: 4Gi }, limits: { memory: 8Gi } }
neo4j:
heap: 2G
pagecache: 1G
resources: { requests: { cpu: 500m, memory: 4Gi }, limits: { memory: 4Gi } }พอด Neo4j เริ่มต้นจะร้องขอหน่วยความจำ 2 GiB และอาจใช้ได้สูงสุดถึง 4 GiB เมื่อมีการตั้งค่าฮีป (heap) และเพจแคช (page cache) รวมกันที่ 3 GB ให้เพิ่มค่าร้องขอ (request) ของพอดขึ้นด้วย เพื่อให้พอดถูกนำไปวางไว้บนโหนดที่มีหน่วยความจำเพียงพอ
ส่วนประกอบที่มีทั้ง replicas และ resources ได้แก่ console, bff, auth, orchestrator, workflows, gateway, graphrag, probitas และ skillsEngine ส่วนเซอร์วิสจัดการคีย์คือ keys จะรับเฉพาะ resources เท่านั้น ส่วนประกอบหลักเหล่านี้เป็นส่วนที่จำเป็นต้องมีและไม่สามารถปิดการทำงานได้ ชาร์ตจะรันส่วนประกอบเหล่านี้เสมอไม่ว่าสวิตช์ enabled ของพวกมันจะตั้งค่าไว้อย่างไรก็ตาม ส่วนระบบจัดเก็บข้อมูลในระดับชั้นข้อมูลจะรันแห่งละหนึ่งเรพลิกา
บนพื้นที่จัดเก็บข้อมูลที่ทำงานช้า มีค่าการตั้งค่าอีกสองรายการที่จะช่วยให้เซอร์วิสต่างๆ มีเวลาในการเริ่มต้นทำงานมากขึ้น ได้แก่ probes.startupFailureThreshold (ค่าเริ่มต้นคือ 60) และ schemaWait.timeoutSeconds (1800) ซึ่งกำหนดระยะเวลาที่เซอร์วิสจะรอการไมเกรตฐานข้อมูลของตน ก่อนที่คอนเทนเนอร์เริ่มต้นทำงานจะล้มเหลวตามชื่อที่ระบุ
เซสชันการลงชื่อเข้าใช้ การจำกัดอัตรา และโฮสต์โมเดลส่วนตัว
มีกลุ่มค่าการตั้งค่าขนาดเล็กอีกสามกลุ่มที่ควรทราบก่อนทำการติดตั้ง เนื่องจากผู้ใช้มักจะสังเกตเห็นผลของค่าเหล่านี้ตั้งแต่วันแรก
# harrow-auth.yaml (Helm values)
auth:
accessTokenTTL: 15m
refreshTokenTTL: 12h
rateLimitPerMinute: 5000
ai:
installationHosts: [models.harrow.internal, .gpu.harrow.internal]auth.accessTokenTTL และ auth.refreshTokenTTL คือระยะเวลาที่โทเค็นทั้งสองตัวของเซสชันจะคงอยู่ได้ ค่าเริ่มต้นคือ 15 นาทีและ 12 ชั่วโมง ซึ่งหมายความว่าผู้ใช้ที่พับหน้าจอแล็ปท็อปลงในตอนเย็นจะต้องลงชื่อเข้าใช้อีกครั้งในตอนเช้า คุณสามารถลดอายุของรีเฟรชโทเค็นให้สั้นลงได้หากนโยบายของคุณกำหนดไว้ และเตรียมพบกับการต้องลงชื่อเข้าใช้ที่บ่อยขึ้น
auth.rateLimitPerMinute คือจำนวนคำขอสูงสุดที่ผู้ใช้ซึ่งลงชื่อเข้าใช้แล้วหนึ่งคนสามารถส่งไปยังเซอร์วิสการลงชื่อเข้าใช้ได้ภายในหนึ่งนาที ก่อนที่ระบบจะตอบกลับด้วยรหัส 429 ค่าเริ่มต้นคือ 5000 ซึ่งคิดเป็นประมาณ 83 ครั้งต่อวินาทีจากหนึ่งบัญชี เพียงพอสำหรับการใช้งานคอนโซลและสำหรับสคริปต์ต่างๆ การติดตั้งใช้งานเองจะไม่มีแผนการสมัครสมาชิก ดังนั้นทุกคนจึงได้รับขีดจำกัดเดียวกัน คุณสามารถลดค่านี้ลงเพื่อเพิ่มความเข้มงวดในการป้องกันการใช้งานในทางที่ผิด หรือเพิ่มค่าให้สูงขึ้นสำหรับระบบอัตโนมัติที่มีการทำงานหนัก ส่วนการป้องกันการสุ่มเดารหัสผ่านในการลงชื่อเข้าใช้ (brute-force protection) เช่น การล็อกบัญชีและการจำกัดจำนวนครั้งในการยืนยันตัวตนขั้นที่สอง เป็นส่วนที่แยกต่างหากและไม่ได้ตั้งค่าที่นี่
ai.installationHosts ใช้ระบุรายการชื่อโฮสต์เพิ่มเติมภายในระบบที่ติดตั้ง สำหรับเซิร์ฟเวอร์โมเดล AI (artificial intelligence) ขององค์กรเองที่ใช้ชื่อส่วนตัว แต่ละรายการสามารถเป็นชื่อโฮสต์ หรือรูปแบบ .suffix ที่จับคู่กับทุกชื่อที่อยู่ภายใต้โดเมนนั้น หรือที่อยู่ IP หรือบล็อก IPv4 CIDR (Classless Inter-Domain Routing) เราเตอร์จะปฏิบัติต่อรายการเหล่านี้เสมือนเป็นส่วนหนึ่งของระบบที่ติดตั้ง ควบคู่ไปกับโฮสต์ของตัวรีลีสเอง ส่วนตัวเซิร์ฟเวอร์โมเดลนั้นจะถูกระบุชื่อไว้ใน ai.localProvider.baseUrl โดยบทที่ 2.14 ผู้ให้บริการและโมเดล AI มีเนื้อหาครอบคลุมทั้งสองส่วนนี้
สิ่งที่ไม่ถือเป็นค่ากำหนดโดยเด็ดขาด
บางสิ่งที่ผู้คนมักมองหาในไฟล์ค่าการตั้งค่าจะไม่ได้อยู่ที่นั่น ซึ่งเป็นการออกแบบโดยตั้งใจ
| สิ่งที่ไม่มีในไฟล์ค่าการตั้งค่า | เหตุผล และตำแหน่งที่ตั้งค่าแทน |
|---|---|
| ไลเซนส์ | ไลเซนส์จะถูกนำเข้าหลังจากการติดตั้ง ในคอนโซลหรือด้วยคำสั่ง nexusctl licence import <file> ไลเซนส์จะไม่เป็นค่าในชาร์ตหรือเป็นไฟล์ที่ถูกเมานต์เด็ดขาด บทที่ 2.13 ไลเซนส์ มีรายละเอียดเกี่ยวกับเรื่องนี้ |
| คีย์ของโมเดล | แต่ละองค์กรจะเก็บคีย์ของตนเองไว้ในพูลของตนเอง โดยป้อนข้อมูลผ่านทางคอนโซล ข้อมูลรับรองของผู้ให้บริการ AI จะไม่ถูกตั้งเป็นค่าในชาร์ตเด็ดขาด |
| การเสริมความมั่นคงปลอดภัยในการลงทะเบียน | ทั้ง CAPTCHA ทางอินเทอร์เน็ตและการคัดกรองเครือข่ายเมื่อลงทะเบียนจะถูกปิดไว้ในระบบที่ติดตั้ง และไม่มีค่าการตั้งค่าใดที่ใช้เปิดใช้งานสิ่งเหล่านี้ได้ ตัว CAPTCHA จำเป็นต้องใช้อินเทอร์เน็ตทุกครั้งที่มีการลงทะเบียน ส่วนการคัดกรองเครือข่ายจำเป็นต้องใช้ฐานข้อมูลระบุตำแหน่งทางภูมิศาสตร์ที่มีไลเซนส์ ซึ่งชาร์ตไม่ได้รวมมาให้ด้วย การลงทะเบียนจากบุคคลภายนอกจะถูกพักไว้เพื่อรอการอนุมัติจากผู้ดูแลระบบแทน ดังที่อธิบายไว้ในบทที่ 2.12 การรันครั้งแรก |
| ข้อมูลเทเลเมทรี | สคีมายอมรับการตั้งค่าเดียวสำหรับ telemetry.enabled ซึ่งก็คือ false จะไม่มีข้อมูลใดๆ ถูกส่งออกไปนอกระบบที่ติดตั้ง และการรายงานข้อมูลของระดับชั้นข้อมูลเอง (รายงานการใช้งานของ Neo4j และข้อมูลเทเลเมทรีของ Qdrant) ก็ถูกปิดการทำงานไว้ด้วยเช่นกัน |
ตรวจสอบไฟล์ทั้งหมดก่อนทำการติดตั้ง
เมื่อผสานส่วนย่อยต่างๆ เข้าด้วยกันเป็นไฟล์เดียวแล้ว ให้รันการตรวจสอบสองรายการกับไฟล์นั้นจากเวิร์กสเตชันของคุณ คำสั่ง helm lint --strict จะตรวจสอบความถูกต้องของทุกคีย์เทียบกับสคีมาของชาร์ต และ helm template จะเรนเดอร์รีลีสทั้งหมดออกมาให้คุณอ่านดูก่อนที่จะมีการสร้างสิ่งใดขึ้นจริง คำสั่งเหล่านี้ใช้ที่อยู่ของชาร์ตรุ่น Community สำหรับรุ่น Enterprise ให้ระบุพาธของชาร์ตรุ่น Enterprise ที่คุณดาวน์โหลดมาแทน (บทที่ 2.7 การติดตั้งรุ่น Enterprise และการนำไลเซนส์ไปใช้) การเรนเดอร์บนเวิร์กสเตชันของคุณจะไม่สามารถอ่านที่อยู่ของเซิร์ฟเวอร์ API จากคลัสเตอร์ได้ ดังนั้นให้ตั้งค่า networkPolicy.apiServerCIDRs ในไฟล์เสียก่อน
การตรวจสอบทั้งสองรายการ:
helm lint --strict oci://registry.adverant.ai/nexus/charts/nexus --version 1.0.0-alpha.1 -f harrow-prod-values.yaml
helm template nexus oci://registry.adverant.ai/nexus/charts/nexus --version 1.0.0-alpha.1 \
-n nexus -f harrow-prod-values.yaml > harrow-render.yamlคีย์ที่สะกดผิดจะทำให้การตรวจสอบ (lint) ล้มเหลวด้วยข้อความ "additional properties" พร้อมระบุชื่อคีย์นั้น ส่วนค่าที่จำเป็นแต่ขาดหายไป เช่น ไม่ได้ระบุโฮสต์เมื่อตั้งค่าระบบจัดเก็บข้อมูลเป็นแบบภายนอก จะทำให้การเรนเดอร์ล้มเหลวพร้อมแสดงประโยคข้อความตามที่ยกมาในบทนี้ helm template ไม่มีคลัสเตอร์ให้อ่านข้อมูล ดังนั้นให้ระบุ networkPolicy.apiServerCIDRs เมื่อคุณเรนเดอร์แบบออฟไลน์ มิฉะนั้นการทำงานจะหยุดลงและร้องขอค่าเหล่านั้น
จากนั้นให้รันการตรวจสอบล่วงหน้า (preflight) ด้วยไฟล์เดียวกัน การตรวจสอบล่วงหน้าเป็นการตรวจสอบเพียงอย่างเดียวที่จะอ่านข้อมูลจากคลัสเตอร์และไฟล์ค่าการตั้งค่าไปพร้อมกัน ซึ่งเป็นจุดที่จะเผยให้เห็นเนมสเปซของ Ingress ที่ผิดพลาด คลาสพื้นที่จัดเก็บข้อมูลที่ขาดหายไป หรือใบรับรองที่จะหมดอายุในสัปดาห์หน้า ก่อนที่ใครจะต้องพึ่งพาระบบที่ติดตั้งนี้
Managed Kubernetes
Nexus สามารถทำงานได้บน Kubernetes 1.33 หรือใหม่กว่าที่ได้มาตรฐานตามข้อกำหนดทุกระบบ รวมถึงบริการแบบมีการจัดการของผู้ให้บริการคลาวด์ด้วย ไม่มีส่วนใดในชาร์ตที่ผูกติดกับผู้ให้บริการรายใดรายหนึ่งโดยเฉพาะ สิ่งที่แตกต่างไปจาก k3s มีเพียงค่าการตั้งค่าไม่กี่รายการ ซึ่งแต่ละรายการได้กล่าวถึงไปแล้วข้างต้น:
- ต้องติดตั้ง cert-manager v1.21.3 ก่อน เหมือนกับบนคลัสเตอร์อื่นๆ | บนคลัสเตอร์แบบมีการจัดการ | สิ่งที่ต้องตั้งค่าหรือตรวจสอบ | |---|---| | พื้นที่จัดเก็บข้อมูล | ระบุชื่อคลาสของผู้ให้บริการใน
storage.classNameหรือทำเครื่องหมายคลาสใดคลาสหนึ่งให้เป็นค่าเริ่มต้น | | Ingress | ติดตั้งตัวควบคุม Ingress ที่คุณใช้งาน เปิดพอร์ต 80 และ 443 ตั้งค่าingress.classNameหากไม่ใช่ค่าเริ่มต้น และตั้งค่าnetworkPolicy.ingressNamespaceให้เป็นเนมสเปซของตัวควบคุมนั้น | | ฮอปของพร็อกซี | ตั้งค่าproxy.trustedCIDRsให้เป็นเครือข่ายพอดของตัวควบคุมนั้น | | เซิร์ฟเวอร์ API | หากการติดตั้งไม่สามารถอ่านที่อยู่ของเซิร์ฟเวอร์ API จากคลัสเตอร์ได้ ให้ระบุไว้ในnetworkPolicy.apiServerCIDRs| | การบังคับใช้นโยบายเครือข่าย | นโยบายของชาร์ตจะมีผลบังคับใช้เฉพาะเมื่อปลั๊กอินเครือข่ายของคลัสเตอร์บังคับใช้ NetworkPolicy เท่านั้น โปรดเลือกการกำหนดค่าคลัสเตอร์ที่รองรับการทำงานนี้ | | อิมเมจ | โหนดต่างๆ จะต้องสามารถเข้าถึงregistry.adverant.aiหรือรีจิสทรีของคุณเองที่ระบุชื่อไว้ในglobal.imageRegistryได้ |
ให้รันการตรวจสอบล่วงหน้า (preflight) ก่อนทำสิ่งอื่นใดทั้งหมด ระบบจะอ่านข้อมูลคลัสเตอร์และไฟล์ค่าการตั้งค่าร่วมกัน และพิมพ์รายการเหล่านี้ออกมาเป็นแถวๆ พร้อมวิธีแก้ไขกำกับไว้ข้างทุกรายการที่ไม่ผ่าน บทที่ 2.5 การตรวจสอบล่วงหน้าด้วย nexusctl แสดงตัวอย่างรายงานดังกล่าว

