ΣύνδεσηΚλείστε μια ενημέρωση

Κεφάλαιο 2.3

Σχεδιασμός μιας εγκατάστασης

Τι χρειάζεται μια εγκατάσταση του Nexus σε Kubernetes πριν πληκτρολογήσετε οποιαδήποτε εντολή, τι μέγεθος έχει και οι δύο αποφάσεις που δεν μπορείτε να ανακαλέσετε: το όνομα της εγκατάστασης και οι θεματοφύλακες κλειδιών. Κλείνει με το συμπληρωμένο φύλλο εργασίας σχεδιασμού του Harrow Port Authority.

Αυτή η σελίδα μεταφράστηκε με AI από το αγγλικό πρωτότυπο. Εάν οτιδήποτε είναι ασαφές, η αγγλική σελίδα αποτελεί το σημείο αναφοράς. Διαβάστε αυτή τη σελίδα στα αγγλικά

16 λεπτά ανάγνωσης

Όταν εγκαταστήσαμε το Nexus στη Harrow Port Authority, η εκτέλεση των εντολών πήρε ένα απόγευμα. Ο σχεδιασμός πήρε μία εβδομάδα, και το μεγαλύτερο μέρος αυτής της εβδομάδας αφιερώθηκε σε δύο ερωτήματα που δεν έχουν καμία σχέση με το Kubernetes: πώς θα ονομάζαμε την εγκατάσταση και ποια άτομα θα κρατούσαν τα κλειδιά ανάκτησής της. Και οι δύο απαντήσεις είναι οριστικές. Οτιδήποτε άλλο σε αυτό το κεφάλαιο μπορεί να αλλάξει αργότερα με ένα αρχείο values και μια εντολή helm upgrade.

Είμαι ο Tomás Reilly, ο μηχανικός πλατφόρμας στη Harrow. Η Harrow λειτουργεί δύο εγκαταστάσεις. Αυτό το κεφάλαιο σχεδιάζει τη συνδεδεμένη εγκατάσταση στο εταιρικό μας δίκτυο, όπου εφαρμόσαμε πιλοτικά πρώτα την έκδοση Community. Το δίκτυο λειτουργιών του λιμανιού, το οποίο δεν έχει δρομολόγηση προς το διαδίκτυο, απέκτησε τη δική του εγκατάσταση αργότερα· το κεφάλαιο 2.10, Εγκατάσταση σε απομονωμένο δίκτυο (Air-gapped), την καλύπτει. Αυτό το κεφάλαιο είναι ό,τι θα ήθελα να είχα το πρώτο πρωί: το cluster που αναμένει το Nexus, τα ονόματα στα οποία αποκρίνεται, πόσους πόρους ζητά από τους κόμβους σας και τις αποφάσεις που πρέπει να οριστικοποιήσετε με τον επικεφαλής IT πριν από την εγκατάσταση. Κλείνει με το φύλλο εργασίας που ενέκρινε η Aoife Brennan, η επικεφαλής IT μας, πριν ξεκινήσουμε. Το κεφάλαιο 2.4, Λήψη και επαλήθευση μιας έκδοσης, καλύπτει την ανάκτηση και τον έλεγχο της έκδοσης, και το κεφάλαιο 2.5, Προκαταρκτικός έλεγχος με το nexusctl, ελέγχει το cluster σας ως προς όλα όσα αναφέρονται εδώ.

Τι πρέπει να διαθέτει το cluster

Το Nexus εγκαθίσταται ως ένα Helm chart, το nexus, έκδοση 1.0.0-alpha.1. Το chart περιλαμβάνει τις υπηρεσίες της πλατφόρμας και το επίπεδο δεδομένων τους, και αρνείται να εγκατασταθεί σε ένα cluster από το οποίο λείπουν τα παρακάτω στοιχεία.

Απαίτηση Τι αναμένει το Nexus Γιατί
Kubernetes 1.33 ή νεότερη. Δοκιμασμένο σε k3s v1.33.6+k3s1 Το kubeVersion του chart είναι >=1.33.0-0 και το helm install το επιβάλλει
cert-manager v1.21.3, εγκατεστημένο πριν από το Nexus Το chart δημιουργεί τη δική του τοπική αρχή έκδοσης πιστοποιητικών (CA) και τα πιστοποιητικά που χρησιμοποιούν οι υπηρεσίες του για να επικοινωνούν μεταξύ τους
Helm v4 (χρησιμοποιήσαμε την v4.3.1) Το Helm 4 αναμένει εξ ορισμού την ολοκλήρωση των hook Jobs του chart, από τα οποία εξαρτάται η εγκατάσταση
Ένα storage class Ένα ορισμένο ως προεπιλογή (default) ή ένα που ονομάζετε στο storage.className Κάθε χώρος αποθήκευσης δεδομένων δεσμεύει έναν μόνιμο τόμο (persistent volume)
Ένα ingress class Ένα ορισμένο ως προεπιλογή (default) ή ένα που ονομάζετε στο ingress.className Οι τρεις δημόσιες διευθύνσεις είναι απλά networking.k8s.io/v1 Ingresses
Θύρες 80 και 443 Ανοιχτές στον ingress controller, ως υπηρεσία LoadBalancer ή NodePort Οι χρήστες αποκτούν πρόσβαση στο Nexus μέσω του ingress controller
Αρχιτεκτονική Κόμβοι linux/amd64 ή linux/arm64 Κάθε image είναι κατασκευασμένο και για τα δύο

Δύο πράγματα απουσιάζουν από αυτόν τον πίνακα σκόπιμα. Το Nexus δεν χρειάζεται service mesh: το αμοιβαίο TLS (mTLS, Transport Layer Security και στις δύο κατευθύνσεις) μεταξύ των υπηρεσιών προέρχεται από την τοπική CA του chart μέσω του cert-manager. Το chart διαθέτει ένα κλειδί istio.enabled που έχει ως προεπιλογή την τιμή false, και θα πρέπει να το αφήσετε εκεί. Το Nexus δεν χρειάζεται επίσης καμία δική του μηχανή πολιτικών αποδοχής (admission policy engine).

Στον σταθμό εργασίας σας θα χρειαστείτε το kubectl, το Helm v4, το cosign v3 για τον έλεγχο των υπογραφών, το age για τη δημιουργία κλειδιών θεματοφυλάκων (custodian keys), και το nexusctl, τη διεπαφή γραμμής εντολών (CLI) του χειριστή του Nexus. Το κεφάλαιο 2.4, Λήψη και επαλήθευση μιας έκδοσης, αναφέρει πού βρίσκεται κάθε αρχείο λήψης του Nexus.

Τρεις διευθύνσεις

Κάθε εγκατάσταση αποκρίνεται σε τρία ονόματα κεντρικών υπολογιστών (host names). Το chart τα αποκαλεί ταυτότητα εγκατάστασης και κάθε υπηρεσία αρνείται να εκκινήσει χωρίς αυτά.

Κλειδί values Το όνομα της Harrow Τι αποκρίνεται εκεί
hosts.console console.harrow.example Η κονσόλα, η διαδικτυακή εφαρμογή στην οποία συνδέονται οι χρήστες
hosts.api api.harrow.example Η πύλη (gateway), η οποία εξυπηρετεί τη διεπαφή προγραμματισμού εφαρμογών (API) και δρομολογεί κάθε αίτημα τεχνητής νοημοσύνης (AI)
hosts.auth auth.harrow.example Η υπηρεσία σύνδεσης, nexus-auth

Το global.domain διατηρεί το domain κάτω από το οποίο βρίσκονται τα τρία ονόματα, το harrow.example για εμάς. Κάθε host είναι ένα πλήρες όνομα από μόνο του και μπορεί να βρίσκεται κάτω από οποιοδήποτε domain ελέγχετε. Κρατήσαμε και τα τρία κάτω από ένα domain επειδή έτσι ένα πιστοποιητικό μπορούσε να τα καλύψει όλα.

Δημιουργήστε μια εγγραφή στο Σύστημα Ονομάτων Τομέα (DNS) για καθένα από τα τρία, η οποία να δείχνει στη διεύθυνση του ingress controller σας. Κάντε το πριν από τον προκαταρκτικό έλεγχο (preflight). Το nexusctl preflight αναζητά κάθε όνομα από τον σταθμό εργασίας σας και διακόπτει την εγκατάσταση ως αποτυχημένη εάν κάποιο από αυτά δεν έχει εγγραφή, επειδή ένας χρήστης δεν μπορεί να προσεγγίσει ένα όνομα που δεν επιλύεται.

Στα αριστερά, τρία ονόματα DNS: console.harrow.example, api.harrow.example και auth.harrow.example, το καθένα με ένα βέλος προς ένα πλαίσιο με την ετικέτα "ingress controller, ports 80 and 443". Από αυτό το πλαίσιο, τρία βέλη οδηγούν σε ένα μεγαλύτερο πλαίσιο με την ετικέτα "namespace nexus": το βέλος του console στο "nexus-alpha :3000", το βέλος του api στο "nexus-gateway :9092" και το βέλος του auth στο "nexus-auth :9101". Ένα διακεκομμένο περίγραμμα γύρω από το namespace φέρει την ετικέτα "default deny; only the ingress namespace may reach these three".
Πώς τα τρία δημόσια ονόματα προσεγγίζουν τις υπηρεσίες πίσω από αυτά.

Επιλογή του τρόπου τερματισμού του TLS

Το tls.mode του chart καθορίζει ποιος διατηρεί τα πιστοποιητικά για τις τρεις δημόσιες διευθύνσεις. Υπάρχουν τρεις επιλογές και μπορείτε να αλλάξετε μεταξύ τους αργότερα με μια αναβάθμιση.

tls.mode Τι παρέχετε εσείς Τι κάνει το chart
existing (η προεπιλογή) Ένα Kubernetes TLS Secret στο namespace nexus, που ονομάζεται στο tls.existingSecret Και τα τρία Ingresses χρησιμοποιούν αυτό το ένα Secret
cert-manager Έναν ClusterIssuer που εκτελείτε εσείς, ο οποίος ονομάζεται στο tls.clusterIssuer Προσθέτει annotations σε κάθε Ingress ώστε το cert-manager να εκδίδει τα nexus-console-tls, nexus-api-tls και nexus-auth-tls
none Κάτι μπροστά από το cluster που τερματίζει το TLS, όπως ο δικός σας load balancer Δημιουργεί τα Ingresses χωρίς ενότητα TLS

Με το existing, ένα πιστοποιητικό εξυπηρετεί και τους τρεις hosts, επομένως πρέπει να αναφέρει και τους τρεις, είτε ως τρία εναλλακτικά ονόματα θέματος (SAN) είτε ως χαρακτήρα μπαλαντέρ (wildcard) για το domain σας. Χρησιμοποιήσαμε ένα πιστοποιητικό από την εσωτερική CA της Harrow. Ο προκαταρκτικός έλεγχος (preflight) διαβάζει το Secret πριν από την εγκατάσταση και προειδοποιεί όταν το πιστοποιητικό του λήγει εντός 30 ημερών.

Με το cert-manager και έναν εκδότη Περιβάλλοντος Αυτόματης Διαχείρισης Πιστοποιητικών (ACME), το chart δεν προσθέτει καμία δική του ανακατεύθυνση, επομένως ένα αίτημα /.well-known/acme-challenge/ στη θύρα 80 φτάνει στον επιλυτή (solver) ανέπαφο. Μην προσθέσετε ανακατεύθυνση HTTP σε HTTPS στον ingress controller σας η οποία εκτελείται πριν από τη διαδρομή πρόκλησης (challenge path)· ένα πιστοποιητικό που δεν μπορεί να ανανεωθεί αποτυγχάνει σιωπηλά, εβδομάδες αργότερα.

Ό,τι κι αν επιλέξετε για το δημόσιο άκρο (edge), οι υπηρεσίες εντός του namespace επικοινωνούν πάντα μέσω TLS από την τοπική CA του chart. Αυτό το μέρος δεν είναι προαιρετικό, και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το cert-manager αποτελεί προαπαιτούμενο ακόμη και όταν το tls.mode είναι existing ή none.

Τι βγαίνει από το cluster και τι όχι

Το chart εφαρμόζει μια πολιτική δικτύου προεπιλεγμένης άρνησης (default-deny) για το namespace nexus. Μετά από αυτό, επιτρέπονται μόνο οι εξής ροές:

  • κίνηση μεταξύ των pods του Nexus εντός του namespace·
  • αναζητήσεις DNS προς την υπηρεσία DNS του cluster·
  • ο Kubernetes API server, για τις λίγες υπηρεσίες που ελέγχουν τα workload tokens·
  • το namespace του ingress controller, προς τις τρεις δημόσιες υπηρεσίες (Services)·
  • οποιαδήποτε εύρη Αταξικής Δρομολόγησης Μεταξύ Τομέων (CIDR) καταχωρίζετε στο networkPolicy.externalEgressCIDRs.

Αυτή η τελευταία λίστα είναι κενή εξ ορισμού. Εάν πρόκειται να χρησιμοποιήσετε έναν αναμεταδότη αλληλογραφίας (mail relay) ή έναν διακομιστή μοντέλων εκτός του cluster, το εύρος του μπαίνει εκεί. Η τηλεμετρία είναι απενεργοποιημένη και παραμένει απενεργοποιημένη: το σχήμα δέχεται μόνο telemetry.enabled: false, και η αναφορά χρήσης των ίδιων των χώρων αποθήκευσης δεδομένων είναι επίσης απενεργοποιημένη.

Το chart διαβάζει τις διευθύνσεις του API server από το cluster κατά την εγκατάσταση. Εάν ο λογαριασμός σας δεν μπορεί να διαβάσει τα Endpoints kubernetes στο namespace default, δώστε τα εσείς στο networkPolicy.apiServerCIDRs, ως εύρη /32. Το proxy.trustedCIDRs ονομάζει το δίκτυο των pods στο οποίο βρίσκεται ο ingress controller σας, ώστε το nexus-auth να γνωρίζει ποιανού την κεφαλίδα X-Forwarded-For να εμπιστευτεί. Η προεπιλογή, 10.42.0.0/16, είναι το δίκτυο pods του k3s.

Διαστασιολόγηση

Τα προεπιλεγμένα αιτήματα πόρων (requests) του chart αθροίζονται σε περίπου 2.05 πυρήνες κεντρικής μονάδας επεξεργασίας (CPU) και 6.7 GiB μνήμης. Αυτό είναι το ποσό που δεσμεύει ο χρονοπρογραμματιστής (scheduler)· τα όρια (limits) είναι υψηλότερα, και οι χώροι αποθήκευσης δεδομένων επεκτείνονται έως αυτά καθώς προσθέτετε χρήστες και αρχεία.

Μέρος Απαιτούμενη CPU Απαιτούμενη μνήμη
Nine platform services (console, backend for frontend (BFF), auth, orchestrator, workflows, gateway, graphrag, probitas, skills engine) 1.1 πυρήνες 2.6 GiB
Η υπηρεσία κλειδιών, nexus-keys 0.05 πυρήνες 64 MiB
PostgreSQL 0.25 πυρήνες 1 GiB
Neo4j 0.25 πυρήνες 2 GiB
Valkey, Qdrant και το object store μαζί 0.25 πυρήνες 640 MiB
Οι δύο διακομιστές OpenBao του χώρου αποθήκευσης κλειδιών (key store) 0.15 πυρήνες 384 MiB

Οι προεπιλεγμένοι τόμοι (volumes) αθροίζονται σε 142 GiB:

Χώρος αποθήκευσης Κλειδί values Προεπιλεγμένο μέγεθος
PostgreSQL 16 με PostGIS 3 και pgvector 0.8 dataTier.postgres.size 50Gi
Object store (SeaweedFS) dataTier.objectStore.size 50Gi
Neo4j 5.26 Community Edition dataTier.neo4j.size 20Gi
Qdrant dataTier.qdrant.size 10Gi
Valkey dataTier.valkey.size 5Gi
Ο χώρος αποθήκευσης κλειδιών (key store) και ο μηχανισμός αποσφράγισής του (unsealer) keys.openbao.storage.keystore, keys.openbao.storage.unsealer 5Gi και 1Gi
Αποδείξεις υπηρεσίας κλειδιών keys.receiptsStorage 1Gi

Για έναν μεμονωμένο κόμβο, υπολογίστε 8 vCPU, 32 GiB μνήμης τυχαίας προσπέλασης (RAM) και μια μονάδα δίσκου στερεάς κατάστασης (SSD) 250 GB. Για μια αξιολόγηση, 4 vCPU, 16 GiB και 200 GB αρκούν. Το είδωλο δίσκου του προγράμματος εγκατάστασης απορρίπτει ένα μηχάνημα με λιγότερα από 16 GiB μνήμης (βλ. κεφάλαιο 2.9, Το είδωλο δίσκου του προγράμματος εγκατάστασης), και θα το αντιμετώπιζα αυτό ως το ελάχιστο όριο παντού.

Οι κόμβοι γραφικών είναι προαιρετικοί. Χωρίς έναν κόμβο που προσφέρει μονάδα επεξεργασίας γραφικών (GPU), ο βοηθός απαντά μέσω ενός φιλοξενούμενου μοντέλου, χρησιμοποιώντας το κλειδί του ίδιου του οργανισμού. Ο προκαταρκτικός έλεγχος (preflight) το αναφέρει αυτό ως προειδοποίηση, ποτέ ως αποτυχία. Το κεφάλαιο 2.14, Πάροχοι και μοντέλα AI, καλύπτει και τις δύο οδούς.

Κάθε χώρος αποθήκευσης μπορεί επίσης να εκτελείται εκτός του cluster: ορίστε το dataTier.<store>.mode σε external και ονομάστε τον host του και ένα Secret. Μια εξωτερική PostgreSQL χρειάζεται έναν λογαριασμό superuser για την αρχικοποίηση (bootstrap) της εγκατάστασης και ένα πιστοποιητικό που μπορεί να επαληθεύσει το Nexus. Το κεφάλαιο 2.11, Παραλλαγές: εξωτερικοί χώροι αποθήκευσης, TLS και ingress, το καλύπτει αυτό. Εάν τους κρατήσετε στο cluster, τοποθετήστε τους σε ένα storage class με πραγματικούς δίσκους από πίσω του. Η βάση δεδομένων είναι το μέρος που θα σας λείψει περισσότερο εάν καταστραφεί ο τοπικός δίσκος ενός κόμβου.

Το όνομα της εγκατάστασης είναι μόνιμο

Το keys.installationName είναι αυτό με το οποίο οι χειριστές αποκαλούν αυτή την εγκατάσταση. Πρέπει να ταιριάζει με το ^[a-z][a-z0-9-]{0,62}$: ένα πεζό γράμμα, ακολουθούμενο από έως και 62 πεζά γράμματα, ψηφία ή παύλες.

Την πρώτη φορά που ξεκινά ο χώρος αποθήκευσης κλειδιών (key store), δημιουργεί την ταυτότητα της εγκατάστασης υπό αυτό το όνομα, και αυτή η ταυτότητα είναι οριστική. Μια άδεια χρήσης από την Adverant εκδίδεται για αυτή την ταυτότητα, επομένως μια άδεια που εκδόθηκε για μία εγκατάσταση απορρίπτεται σε μια άλλη με LICENCE_OTHER_INSTALLATION. Η μετονομασία θα σήμαινε νέα εγκατάσταση, νέα ταυτότητα και νέες άδειες χρήσης.

Το chart δεν έχει προεπιλογή για το όνομα. Αρνείται μια εγκατάσταση χωρίς όνομα (INSTALLATION_NAME_MISSING) και αρνείται το ενδεικτικό όνομα από τα δικά του ενδεικτικά αρχεία values (INSTALLATION_NAME_EXAMPLE). Ο προκαταρκτικός έλεγχος (preflight) αναφέρει και τα δύο πριν φτάσετε έως εκεί.

Στη Harrow αφιερώσαμε σε αυτό περισσότερο χρόνο από όσο θα ήθελα να παραδεχτώ. Καταλήξαμε στο harrow-port-authority: κατονομάζει τον οργανισμό, δεν λέει τίποτα για το σε ποιο cluster εκτελείται και θα εξακολουθεί να ισχύει όταν αντικατασταθεί το υλικό. Αποφύγετε ονόματα όπως prod-k3s-2 που περιγράφουν τα σημερινά μηχανήματα.

Θεματοφυλακή κλειδιών

Το Nexus διατηρεί τα κλειδιά κάθε οργανισμού στον δικό του χώρο αποθήκευσης κλειδιών (key store), εντός του cluster. Δεν τον χειρίζεστε σε καθημερινή βάση, αλλά αποφασίζετε, πριν από την εγκατάσταση, ποιος μπορεί να τον επαναφέρει μετά από μια επανεκκίνηση. Αυτή είναι η απόφαση που κοστίζει περισσότερο αν την πάρετε λάθος.

Ο χώρος αποθήκευσης κλειδιών αποτελείται από δύο διακομιστές OpenBao. Ο κύριος, openbao, κρατά τα κλειδιά και αποσφραγίζεται μέσω ενός δεύτερου, μικρότερου, του openbao-unsealer. Ο μηχανισμός αποσφράγισης (unsealer) είναι σφραγισμένος με το σχήμα του Shamir: πέντε μερίδια (shares), οποιαδήποτε τρία από τα οποία τον ανοίγουν. Κατά την εγκατάσταση, ένα custody Job αρχικοποιεί και τους δύο διακομιστές εντός του cluster. Στη μνήμη αυτού του Job, κρυπτογραφεί τα μερίδια του μηχανισμού αποσφράγισης και τα κλειδιά ανάκτησης του χώρου αποθήκευσης κλειδιών προς κάθε θεματοφύλακα (custodian) που ονομάζετε, αποθηκεύει μόνο το κρυπτογράφημα (στα Secrets openbao-unseal-shares-encrypted και openbao-recovery-keys-encrypted) και ανακαλεί και τα δύο root tokens πριν ολοκληρωθεί. Κανένα απλό μερίδιο δεν φτάνει ποτέ σε δίσκο ή αρχείο καταγραφής (log).

Μετά από οποιαδήποτε επανεκκίνηση του κόμβου του μηχανισμού αποσφράγισης, ο μηχανισμός αποσφράγισης ξεκινά σφραγισμένος. Ο χώρος αποθήκευσης κλειδιών τον περιμένει, και τίποτα που χρειάζεται κλειδί δεν λειτουργεί μέχρι να τον αποσφραγίσει ένας θεματοφύλακας. Αυτό απαιτεί μία αποκρυπτογράφηση με το ιδιωτικό κλειδί του ίδιου του θεματοφύλακα. Η διαδικασία βρίσκεται στο κεφάλαιο 2.15, Ημέρα δεύτερη: λειτουργία του Nexus.

Δημιουργία κλειδιού θεματοφύλακα

Ένας θεματοφύλακας προσδιορίζεται από το δημόσιο ήμισυ ενός κλειδιού age, που ονομάζεται παραλήπτης του (recipient). Κάθε θεματοφύλακας δημιουργεί το δικό του κλειδί στο δικό του μηχάνημα και σας δίνει μόνο τον παραλήπτη:

age-keygen -o custodian.key

Η γραμμή # public key: του αρχείου είναι ο παραλήπτης, που ξεκινά με age1. Ένας θεματοφύλακας με Mac μπορεί αντ' αυτού να κρατήσει το κλειδί στο Secure Enclave του Mac, ώστε το ιδιωτικό ήμισυ να μην φεύγει ποτέ από το τσιπ και κάθε χρήση να ζητά δακτυλικό αποτύπωμα:

age-plugin-se keygen --access-control=any-biometry -o custodian.key

Αυτός ο παραλήπτης ξεκινά με age1se1. Το custody Job κρυπτογραφεί σε πέντε μορφές παραλήπτη: age1 (X25519), age1tag1 και age1tagpq1 (tag), age1pq1 (υβριδικό μετα-κβαντικό) και age1se1 (Secure Enclave). Αρνείται οποιαδήποτε άλλη μορφή προσθέτου (plugin), όπως το age1yubikey1· ονομάστε αυτό το κλειδί σε μία από τις αποδεκτές μορφές αντ' αυτού.

Το chart ελέγχει κάθε παραλήπτη κατά τη δημιουργία των αρχείων (rendering). Ένας λανθασμένα πληκτρολογημένος παραλήπτης αποτυγχάνει στον έλεγχο αθροίσματος (checksum) bech32 και απορρίπτεται, ώστε τίποτα να μην σφραγίζεται ποτέ σε ένα κλειδί που δεν κατέχει κανείς. Εάν κάποιος επικολλήσει ένα ιδιωτικό κλειδί στη λίστα κατά λάθος, το chart το απορρίπτει χωρίς να το εμφανίσει στην έξοδο. Ο ενδεικτικός παραλήπτης στα ενδεικτικά αρχεία values του ίδιου του chart απορρίπτεται επίσης (KEYS_CUSTODIAN_EXAMPLE)· κανείς δεν κατέχει το ιδιωτικό του ήμισυ.

Πόσοι θεματοφύλακες

Κάθε μερίδιο κρυπτογραφείται προς κάθε θεματοφύλακα, επομένως οποιοσδήποτε μεμονωμένος θεματοφύλακας μπορεί να αποσφραγίσει μόνος του. Περισσότεροι θεματοφύλακες σημαίνουν περισσότερους τρόπους ανάκτησης και περισσότερα άτομα που μπορούν το καθένα να ενεργήσει μόνο του. Επιλέξαμε τρεις στη Harrow: την Aoife, εμένα και ένα κλειδί Secure Enclave σε έναν εφεδρικό φορητό υπολογιστή που φυλάσσεται στο χρηματοκιβώτιο του λιμανιού. Οι δύο είναι το ελάχιστο που θα δεχόμουν. Ο ένας αποτελεί μοναδικό σημείο αποτυχίας (single point of failure) που, αργά ή γρήγορα, θα βρίσκεται σε άδεια όταν επανεκκινηθεί ένας κόμβος.

Επιλογή της έκδοσης

Το edition είναι community ή enterprise, και το enterprise.enabled πρέπει να συμφωνεί με αυτό. Το chart αρνείται μια αναντιστοιχία και αρνείται οποιαδήποτε έκδοση δεν είναι μία από τις δύο.

Η έκδοση καθορίζει επίσης ποια images εγκαθιστάτε. Κάθε πακέτο chart φέρει ένα κλείδωμα ειδώλων (images lock), τη λίστα κάθε image ανά σύνοψη (digest), για μία έκδοση. Μια εγκατάσταση Community λαμβάνει μόνο images της Community. Μια εγκατάσταση Enterprise λαμβάνει το κλείδωμα της Enterprise, το οποίο είναι τα images της Community συν τα builds της Enterprise, και τα ανακτά με ένα pull token από τον λογαριασμό σας στην Adverant. Το κεφάλαιο 2.4, Λήψη και επαλήθευση μιας έκδοσης, εξηγεί το κλείδωμα, και το κεφάλαιο 2.2, Οι εκδόσεις σε βάθος, εξηγεί τι περιλαμβάνει κάθε έκδοση.

Δεν χρειάζεται να αποφασίσετε οριστικά. Μια εγκατάσταση Community μεταβαίνει σε Enterprise επιτόπου, διατηρώντας τους χρήστες, τα αρχεία και το ιστορικό της· το κεφάλαιο 2.7, Εγκατάσταση της έκδοσης Enterprise και εφαρμογή άδειας χρήσης, δείχνει πώς. Εκτελέσαμε την έκδοση Community για το πιλοτικό πρόγραμμα στη Harrow και μεταβήκαμε έξι εβδομάδες αργότερα.

Η άδεια χρήσης δεν αποτελεί ποτέ μέρος αυτού του σχεδίου. Δεν είναι τιμή του chart ούτε προσαρτημένο αρχείο: την εισάγετε μετά την εγκατάσταση, μέσω της κονσόλας, του nexusctl ή του API.

Επιλογή της μορφής διάθεσης

Μορφή Πότε ταιριάζει Κεφάλαιο
Helm chart από το registry.adverant.ai Το δικό σας Kubernetes cluster, με δρομολόγηση προς το registry 2.6 και 2.7
nexusctl install Το ίδιο cluster, με τον προκαταρκτικό έλεγχο και τον έλεγχο υπογραφής να εκτελούνται για εσάς 2.6
nexusctl install --single-node Ένα μηχάνημα, όπου το nexusctl στήνει και το cluster 2.8
Το είδωλο δίσκου του προγράμματος εγκατάστασης Ένας γυμνός διακομιστής (bare metal) ή μια εικονική μηχανή (VM) που προτιμάτε να μην προετοιμάσετε χειροκίνητα 2.9
Το πακέτο εκτός σύνδεσης (offline bundle) Καμία απολύτως δρομολόγηση προς τα έξω· τα images και το chart έρχονται σε δίσκο 2.10

Το chart είναι το ίδιο σε κάθε μορφή. Αυτό που αλλάζει είναι ποιος δημιουργεί το cluster και από πού προέρχονται τα images.

Λήψη της έκδοσης
Λήψη της έκδοσης
Αυτή είναι η σελίδα εκδόσεων στον λογαριασμό Adverant. Προσέξτε την απλή δήλωση για το τι υπόσχεται μια έκδοση alpha, το μέγεθος και την υπογραφή δίπλα σε κάθε αρχείο, και τις εντολές εκτός σύνδεσης για τον έλεγχο μιας λήψης.

Το φύλλο εργασίας σχεδιασμού

Αυτό είναι της Harrow, όπως το ενέκρινε η Aoife. Αντιγράψτε τις δύο αριστερές στήλες και συμπληρώστε τη δεξιά για τη δική σας εγκατάσταση.

Απόφαση Κλειδί values ή εντολή Harrow Port Authority
Kubernetes και έκδοση (το διαβάζει ο προκαταρκτικός έλεγχος) k3s v1.33.6+k3s1, τρεις κόμβοι
Kube context για την εγκατάσταση --context harrow-prod
Namespace --namespace nexus
Έκδοση edition, enterprise.enabled community για το πιλοτικό, έπειτα enterprise
Image registry global.imageRegistry registry.adverant.ai
Domain global.domain harrow.example
Διεύθυνση κονσόλας hosts.console console.harrow.example
Διεύθυνση API hosts.api api.harrow.example
Διεύθυνση σύνδεσης hosts.auth auth.harrow.example
TLS στο άκρο (edge) tls.mode, tls.existingSecret existing, Secret harrow-public-tls από την εσωτερική CA της Harrow
Ingress class ingress.className traefik
Ingress namespace networkPolicy.ingressNamespace kube-system
Storage class storage.className local-path
Χώροι αποθήκευσης δεδομένων dataTier.<store>.mode Όλα in-cluster, προεπιλεγμένα μεγέθη
Εξερχόμενα εύρη networkPolicy.externalEgressCIDRs Μόνο το εύρος του αναμεταδότη αλληλογραφίας (mail relay)
Όνομα εγκατάστασης (μόνιμο) keys.installationName harrow-port-authority
Θεματοφύλακες (ουσιαστικά μόνιμοι) keys.custody.recipients Τρεις: Aoife Brennan, Tomás Reilly, ο φορητός υπολογιστής στο χρηματοκιβώτιο (age1se1)
Κόμβοι γραφικών (το διαβάζει ο προκαταρκτικός έλεγχος) Κανένας για το συνδεδεμένο πιλοτικό· φιλοξενούμενο μοντέλο με το κλειδί της ίδιας της Harrow
Πρώτος διαχειριστής nexusctl claim-code --administrator aoife.brennan@harrow.example

Δύο γραμμές σε αυτό το φύλλο δεν μπορούν να αναιρεθούν: το όνομα της εγκατάστασης, και οι θεματοφύλακες υπό την έννοια ότι η απώλεια όλων τους συνεπάγεται την απώλεια του χώρου αποθήκευσης κλειδιών. Φροντίστε αυτά τα δύο να εγκριθούν από κάποιον με την εξουσία να πει το ναι. Οτιδήποτε άλλο είναι μια αλλαγή στα values.

Με το φύλλο εργασίας έτοιμο, μεταβείτε στο κεφάλαιο 2.4, Λήψη και επαλήθευση μιας έκδοσης, και ανακτήστε την έκδοση.